SA LOOB NG LIMANG KABANATA
I.
“Anak ng…”
Pasigaw ng kanyang amo, dinugtungan pa ng mura. Hindi man maintindihan ngunit bigla syang nakaramdam ng sakit. Siya’y napatahimik, napayuko at nagtago sa ilalim ng bangko.
Masama nanaman ang timpla ng amo. Gusto man niyang kulitin ngunit napangunahan siya ng takot dahil tadyak ang kanyang inabot nung minsan niya itong tabihan.Napapansin niya madalas ito umuwi nang nakasimangot, malalim ang iniisip at di kumikibo. Nakakalimutan siyang pakainin,minsan isang beses sa isang lingo, minsan dalawang magkasunod na araw, mas masaklap pag buong linggo. Kahit tinik ng paborito niyang GALUNGGONG, wala.
Sisitahin lang siya pag may kinakain itong KULISAP. Di niya alam kung ano ang gagawin sa amo. Pero tila mas malakas ang hinaing ng kanyang sikmura.
Gustung-gusto niya abutin ang paanan ng amo at makipaglaro ngunit mahigpit ang makapal na kadena sa kanyang leeg. Mabigat noong una ngunit wala siyang magagawa, tingin niya ito na ang kanyang kapalaran. Ang malayo sa ina’t mga kapatid, lumaki sa isang bahay na iisang tao lang ang kasama, na nakatali lang sa isang tabi sa labas ng bahay, tanaw tanaw ang bakanteng lote sa kanilang tapat. BInabantayang tutubo muli ang mga damo. Binabantayan kung kalian ito matutyo at tuluyang mamamatay. Nag aantay na balang araw ay makapaglaro doon kasama ang amo.
Kahit kailan, di niya naisip na magalit sa tuwing tatadyakan siya ng amo, bagkus, iwawagayway ang maikling buntot at makulit na tatalon talon, muling aasa kung makikipaglaro ang amo o masakit na sipa ang igaganti nito.
II.
Muli niyang napagbuntungan ng galit ang alaga.
Sasabog na ang kanyang utak sa dami ng iniisip, puputok naman ang puso sa mga inaalala.
Hindi siya ganoon dati, ngunit may nangyari.
Isang araw,tanghaling tapat, sa SILID-AKLATAN, seryosong binabasa ang PANITIKANg di maintindihan. Napalinga ng kaunti at hindi inaasahang makita ang taong minsan niyang minahal, ang taong pilit niyang binaon sa limot.
Ang babaeng unang nagpatibok ng kanyang puso. Ang una ring babaeng wumasak dito.
Si Sam, ang pag ibig na dating nakatira sa tapat ng kanyang bahay.
Biglang nagbalik ang lahat sa kanyang ala-ala. Ang pagpapakilala at pagbigay ng ulam sa bagong kapitbahay, ang malakas na tahol ng buntis na aso nito, ang pagpaunlak na pumasok sa bahay nito. Pinuri ang LARAWANg nakasabit sa sala, biglang bumilis ang pag uusap ng kanilang mga mata. Nahantong sa mainit na halik. Sa edad na bente singko, mahirap ito maproseso, lalo na kung ito ang unang pagkakataon. Nasa kama na siya ng ibang tao nagkamalay, walang saplot at nakangiti. Tinititigan ang natutulog na si Sam, tulad niya, nakangiti.
Naging masaya ang kapaligiran tila pinagpupunyagi ang kanyang unang halik. Ang dating matamlay na buhay ay nagkaroon na ng kulay.
Lumipas ang mga araw at dumating ang kanyang kinatatakutan. Kailangang mag alsa balutan ang babaeng nakatira sa tapat ng kanyang bahay. Bali-balita na pinirata siya ng isang KAGAWARAN at hindi niya ito matanggihan. Kasabay ng mga tahol ng aso sa tapat ang pag iyak ng kanyang puso.
Ilang sandali pa, may kumatok sa kanyang pinto. Si Sam na may kargang maliit na tuta, nanginginig at nakapikit. “Para sa’yo, paki alagaan mo ha.” Nanganak daw ang kanyang aso, at di niya masasama sa paglilipat bahay ang pitong tuta. Planong iwan na lamang ang ilan at magpapaalam.
Ang kapitbahay ay tuluyan nang lumisan, wala na siyang balita simula noon.
Inalagaan ang tuta. Pinapakain, pinapaliguan at tinatali sa isang tabi.
Lumipas ang mga taon at lumaki na ang aso. Nabuwal na mga pader sa paligid ng napabayaang bahay. Nabulok na ang bubong nito at nagkaroon na ng mga damong ligaw sa paligid. Namamatay sa pagdating ng tag tuyot at mabubuhay muli pagdating ng tag-ulan. Ngunit ang kanyang puso ay matagal nang patay, alam niyang hindi na muli titibok kalian man.
Ngunit siya’y nagkamali.
III.
Maraming HINUHA ang nabuo.
Na hindi siya ang kanyang amo, kundi nasaniban ng isang MALIGNO?
Na may problema sa trabaho o may iniindang sakit.
Dilema na hindi siya makapagtanong sa amo gamit ang pagkahol .
Doon niya naramdaman na isa lang siyang aso. Naisapuso na niya ang kanyang kapalaran : nagkamulat siyang nakatali sa labas ng bahay, magiging taga bantay lang habambuhay. Babatiin ang paparating na amo, ‘di siya kikibuin, at mag aantay na papakainin. Mag aantay na siya papakawalan at sasamahang maglaro sa DAMUHANg kakatubo lang matapos ang ilang buwang tag-ulan.
IV.
Ilang bahay ang pagitan mula sa kinatatayuan, naririnig na niya ang kakaibang tahol ng kanyang aso. May halong lungkot at pagkabalisa. Naramdaman nito bigla ang pagsusumamo na maabot ang kung anu-man.
Di nagtagal ay nakaramdam ito ng kung anung sakit sa puso, tila may gusto kumawala, sumisigaw at tinatalo ang tahol ng kanyang aso. Di niya napansin na nakatayo na siya sa harap ng nakakandadong tarangkahan
V.
Biglang bumukas ang tarangkahan at iniluwa ang kanyang amo, naluluha siyang nilapitan at tinanggal ang kadena sa kanyang leeg.
Walang mapaglagyan ang kanyang tuwa, napatalon, napatahol at napawagayway ng buntot sa ligaya. ‘Di niya inaasahang may darating BAYANI sa araw na iyon. Bigla itong napatigil nang mapansing nakatingin lang ang amo sa kanya, nangingilid ang luha sa mga mata, tila bato, di natitinag sa kanyang pwesto.
Tinahulan niya ito at nagulat nga ito. Pinunasan ang mga luha at binuksan ang tarangkahan, tumakbo palabas ang aso, dumiretso sa damuhang matagal na niyang inaasam na matapakan. Sinundan ito ni Dante, umupo sa damuhan at pinagmasdan ang mga SARANGGOLAng lumilipad sa kulay kahel na kalangitan, Malaya mang nakakalipad, ngunit nakatali parin sa kung saan.
Tinabihan ni Tagpi ang amo.
——WAKAS—–
Ang Maikling Kwentong ito ay ang aking lahok para sa “Bagsik ng Panitik” ng Damuhan.
Si Daniel sa tatlong buntunghininga
Bigla kang nagising. Naalimpungatan at nainis. Dal’wang oras ang ginugol mo para mapagod ang mga mata upang ika’y makatulog. Pilit mong binura ang isang linggong pag-ibig na dahilan ng iyong pagkahapo. Pinilit ang sariling hindi magisip sa kung anumang bagay na nagpapaalala sa kanya. Muli, bigla kang nainis sa lahat ng pangyayari. Dagdag problema pa tuloy kung paano ka muli makakatulog.
Umaandar ang oras at tangi mo lang magagawa ay ang maging tulala sa mga susunod na minuto. Muli mo siyang maalala, ang ngiti sa kanyang mga labi, mga panahong siya’y nahagkan at mga pagkakataong gumaan ang iyong pakiramdam sa bawat pagtagpo ng inyong mga mata. Biglang sumakit ang iyong ulo, mahirap makalimutan ang taong minsan naging dahilan ng iyong paghinga.
Madilim sa loob ng iyong kwartong napapalibutan ng kanyang mga alaala, ang mga litrato ninyong dalawa, nakangiti sa kawalan. Mga kabibeng iyong inipon sa isang bote para makuha ang matamis niyang oo Ang mabangong suklay na lagi niyang gamit. At ang librong una mong binili para sabay niyong basahin, para kayo’y makatulog at sabay ring managinip.
Malamig, nakakabingi ang malakas na patak ng ulan sa bubungan ng iyong kwarto. Tila inaagaw ang iyong atensyon sa puso mong kanina pa humihiyaw. Pero dahil malapit sa tainga ang iyong puso, naiintindihan mo ang galit na kanina pa nito binubulyaw sa iyo. Tinatanong ka niya kung bakit kailangan humantong ng ganito. Wala kang maisagot at di mo alam kung bakit.
Tumila na ang ulan at ang puso mo’y biglang tumahimik. Ang buwan ay unti unting nagbabalik sa kalangitan at dinidiligan ng liwanag ang iyong madilim na kwarto. Malamig parin sa paligid pero di ka naghanap ng kumot, andun ka parin, tulala pero nakangiti, bigla kang nakaramdam ng yakap, kumalma ka ng tuluyan at muling nakita ang kanyang maaliwalas na mukha. Sinalo muli ng iyong kama ang iyong pagod na katawan, tulirong isipan at paos na puso. Idinilat mo muli ang namumugtong mga mata at tinanaw ang buwan sa bintana. Andun siya sa kalangitan, naglalaro malapit sa buwan at hindi na sa iyong isipan.
Kahit malayo, ramdam mong nagtagpo ang inyong mga mata, nagpalitan ng ngiti at tuluyan nang namaalan sa isa’t isa. Sa isang kisap mata’y siya’y biglang naglaho, pero di ka nalungkot dahil alam mong siya’y nakatago kung saan sa iyong puso. Ang mga alaala’y naibaon mo na iyong kamalayan. Tuluyan mo nang isinara ang iyong mga mata, pero hindi ang puso. Mahal mo parin ang babaeng naglalaro sa liwanag ng buwan.
Puyat at nangungulila.
Nililibang ang sarili upang makalimutan ang nakaraan. Nagpapawis ang paligid dahil init ng katanghalian ngunit wala kang pakialam, gusto mo ng umuwi at tuluyang managinip at lisanin ang reyalidad. Paminsan minsan ay napupukaw ng iilan ang iyong pansin. Gintong pagkakataon. Ikaw lang ang nakakaalam ng sakit ng iyong nararamdaman at ng mga mumunting pangarap ang iyong kinasasabikan.
Binibilang mo ang bawat liko ng bus ng iyong sinasakyan. Nagagalit sa bawat hinto at nangingiti sa bawat pagkaripas nito. Sabik na sabik ka na sa iyong kama upang sa panaginip ay muli syang makasama.
Muling huminto ang bus sa ika dalawampu’t pitong pagkakataon. Tumagal ito ng ilang minuto. Sumakay ang iilan at bumaba ang karamihan, nasa bandang Cubao ka na pala nang di mo namamlayan.
Umandar muli ang bus. Balik sa pagkaripas ang iyong pananabik, gayun din ang bus na iyong lulan.
Maya’t maya’y may nangalabit sa iyo, sabay abot ng sobre ng isang dalaga, ika’y nginitian at umalis. Biglang nakabalik ka sa reyalidad, naramdaman mo ang init ng araw at nagpapawis na kapaligiran. Sinundan mo ng tingin ang dalagang nag-aabot ng sobre sa mga pasahero, tulad mo, lahat sila’y may kanya kanyang katanungan sa kanilang isipan.
Tinahak ng dalaga ang maugang daan papunta sa harapan ng bus. Humarap sa inyong lahat at nagsimulang mangaral. Tangan man niya ang kanyang bibliya, di parin siya ligtas sa mga mapanuring mga mata. Kasama niya ang lakas ng loob sa pagkakataong iyon, taas noo siyang nagsalita kahit alam niyang walang gustong makinig sa kanya, na hindi siya maiintindihan ng karamihan dahil sa ingay ng syudad.
Natagpuan mo ang iyong sarili na binabasa ang bawat buka ng kanyang mga labi. Di ka nakikinig kundi namamangha. Tinitigan mo ang sobre saglit at di nag atubiling isilid ang iyong sukli. Alam mo na ang kanyang pakay ngunit di mo alam kung totoo o hindi.
Naglalakad sa gitna ng mapanghusga at walang pakialam na mga pasahero, isa-isang kinuha ang mga sobre, umaasang may laman ang mga ito. Huli ka niyang pinuntahan, inabot mo ang sobre at isang ngiti, sinuklian ka niya ng ngiti at bigla ka nyang tinabihan. Inisa isa niyang buksan ang mga sobre at inipon ang mga barya sa isang supot. Alam niyang nakatuon ang pansin mo sa kanya, tinitigan ka niya at nginitian muli. May sinasabi siya, ngunit di mo maintindihan dahil sa ingay ng paligid. Natigilan siya , tumayo at bumaba ng sasakyan.
Gusto mong magtanong pero di mo nagawa. Nanghinayang ka kung bakit di mo nabasa ang kanyang labi nang sinubukan ka niyang kausapin. Sa sandali mo syang nakatabi. Alam mo siya’y isang desenteng dalaga, malinis at wagas sa kanyang hangarin. Ngunit di ka parin sigurado, kung nagtanong ka lamang.
Umandar muli ang bus at nawala unti unti sa iyong paningin ang dalagang iyon, malayo na ang iyong narating, ngunit nasa dalaga parin ang iyong isipan. Nakalimutan mo na ang iyong pananabik makauwi. Nakalimutan mo na may pangarap kang kanina mo pa inaasam-asam. Nasa dalagang iyon umiikot ngayon ang iyong isipian. Alam mong panandalian lang ngunit ano kaya kung nagtanong ka lamang?
Makalipas ang apat na taon, pinilit kitang limutin ngunit sa panaginip parin tayo nagtatagpo, ika’y nakangiti, nangungusap ang mga mata at tila nagbabantay.
Hapo na ang puso, sumuko narin ang aking isipan.
Sa tingin ko, hahayaan na lamang kita.
Namili ako, matulog na iniisip ang trabaho o matulog nang nanabik na muli kang makita. Naawa ako sa aking sarili at pinili ang una. Pipikit lamang, nakahiga sa kadiliman, mapahinga lang ang katawan.
Apat na taon at ika’y nakalimutan. Ako’y nakakahinga ng maluwag pero tila may kulang. Matagal tagal ko na ring magbantay, mangamba bago matulog. Minahal ko na ang dilim at alam kong komportable nang makakapahinga ang aking katawan at gigising kinabukasan ng may lakas.
Akala ko nailigaw na kita sa aking isipan matapos ang apat na taon.
Minsa’y nahimlay ako at unti unting binalot ng kadiliman at lamig. Hinele nito ang hapong katawan. Ako’y napangiti sa aking nararamdaman nang biglang nagliwanag at natagpuan ang sarili sa gitna ng malawak na kagubatan.
Bigla ako nakarinig ng pamilyar na boses.
Ang iyong boses na huli kong narinig apat na taon nang nakakaraan. Alam kong ika’y aking nakalimutan ngunit bigla akong nagulat nang nagsimula akong maglakad, sumusunod sa dikta ng aking puso na ika’y hanapin.
Manipis ang hangin at madulas ang mga makikitid na daan, madamo ang kapaligiran at tila maraming nagmamasid, ngunit di ito ininda ng aking katawan, mahanap ka lamang.
Unti-unting nawala ang iyong boses ngunit unti-unti rin akong bumabalik sa aking katinuan. Natagpuan na lamang ang sarili na nawawala sa gitna ng kagubatan, gulong-gulo ang isipan at pagod ang katawan.
Kulang ang apat na taon upang ika’y kalimutan
Apat na Taon
Makalipas ang apat na taon, pinilit kitang limutin ngunit sa panaginip parin tayo nagtatagpo, ika’y nakangiti, nangungusap ang mga mata at tila nagbabantay.
Hapo na ang puso, sumuko narin ang aking isipan.
Sa tingin ko, hahayaan na lamang kita.
Namili ako, matulog na iniisip ang trabaho o matulog nang nanabik na muli kang makita. Naawa ako sa aking sarili at pinili ang una. Pipikit lamang, nakahiga sa kadiliman, mapahinga lang ang katawan.
Apat na taon at ika’y nakalimutan. Ako’y nakakahinga ng maluwag pero tila may kulang. Matagal tagal ko na ring magbantay, mangamba bago matulog. Minahal ko na ang dilim at alam kong komportable nang makakapahinga ang aking katawan at gigising kinabukasan ng may lakas.
Akala ko nailigaw na kita sa aking isipan matapos ang apat na taon.
Minsa’y nahimlay ako at unti unting binalot ng kadiliman at lamig. Hinele nito ang hapong katawan. Ako’y napangiti sa aking nararamdaman nang biglang nagliwanag at natagpuan ang sarili sa gitna ng malawak na kagubatan.
Bigla ako nakarinig ng pamilyar na boses.
Ang iyong boses na huli kong narinig apat na taon nang nakakaraan. Alam kong ika’y aking nakalimutan ngunit bigla akong nagulat nang nagsimula akong maglakad, sumusunod sa dikta ng aking puso na ika’y hanapin.
Manipis ang hangin at madulas ang mga makikitid na daan, madamo ang kapaligiran at tila maraming nagmamasid, ngunit di ito ininda ng aking katawan, mahanap ka lamang.
Unti-unting nawala ang iyong boses ngunit unti-unti rin akong bumabalik sa aking katinuan. Natagpuan na lamang ang sarili na nawawala sa gitna ng kagubatan, gulong-gulo ang isipan at pagod ang katawan.
Kulang ang apat na taon upang ika’y kalimutan
Ticket
Puyat at nangungulila.
Nililibang ang sarili upang makalimutan ang nakaraan. Nagpapawis ang paligid dahil init ng katanghalian ngunit wala kang pakialam, gusto mo ng umuwi at tuluyang managinip at lisanin ang reyalidad. Paminsan minsan ay napupukaw ng iilan ang iyong pansin. Gintong pagkakataon. Ikaw lang ang nakakaalam ng sakit ng iyong nararamdaman at ng mga mumunting pangarap ang iyong kinasasabikan.
Binibilang mo ang bawat liko ng bus ng iyong sinasakyan. Nagagalit sa bawat hinto at nangingiti sa bawat pagkaripas nito. Sabik na sabik ka na sa iyong kama upang sa panaginip ay muli syang makasama.
Muling huminto ang bus sa ika dalawampu’t pitong pagkakataon. Tumagal ito ng ilang minuto. Sumakay ang iilan at bumaba ang karamihan, nasa bandang Cubao ka na pala nang di mo namamlayan.
Umandar muli ang bus. Balik sa pagkaripas ang iyong pananabik, gayun din ang bus na iyong lulan.
Maya’t maya’y may nangalabit sa iyo, sabay abot ng sobre ng isang dalaga, ika’y nginitian at umalis. Biglang nakabalik ka sa reyalidad, naramdaman mo ang init ng araw at nagpapawis na kapaligiran. Sinundan mo ng tingin ang dalagang nag-aabot ng sobre sa mga pasahero, tulad mo, lahat sila’y may kanya kanyang katanungan sa kanilang isipan.
Tinahak ng dalaga ang maugang daan papunta sa harapan ng bus. Humarap sa inyong lahat at nagsimulang mangaral. Tangan man niya ang kanyang bibliya, di parin siya ligtas sa mga mapanuring mga mata. Kasama niya ang lakas ng loob sa pagkakataong iyon, taas noo siyang nagsalita kahit alam niyang walang gustong makinig sa kanya, na hindi siya maiintindihan ng karamihan dahil sa ingay ng syudad.
Natagpuan mo ang iyong sarili na binabasa ang bawat buka ng kanyang mga labi. Di ka nakikinig kundi namamangha. Tinitigan mo ang sobre saglit at di nag atubiling isilid ang iyong sukli. Alam mo na ang kanyang pakay ngunit di mo alam kung totoo o hindi.
Naglalakad sa gitna ng mapanghusga at walang pakialam na mga pasahero, isa-isang kinuha ang mga sobre, umaasang may laman ang mga ito. Huli ka niyang pinuntahan, inabot mo ang sobre at isang ngiti, sinuklian ka niya ng ngiti at bigla ka nyang tinabihan. Inisa isa niyang buksan ang mga sobre at inipon ang mga barya sa isang supot. Alam niyang nakatuon ang pansin mo sa kanya, tinitigan ka niya at nginitian muli. May sinasabi siya, ngunit di mo maintindihan dahil sa ingay ng paligid. Natigilan siya , tumayo at bumaba ng sasakyan.
Gusto mong magtanong pero di mo nagawa. Nanghinayang ka kung bakit di mo nabasa ang kanyang labi nang sinubukan ka niyang kausapin. Sa sandali mo syang nakatabi. Alam mo siya’y isang desenteng dalaga, malinis at wagas sa kanyang hangarin. Ngunit di ka parin sigurado, kung nagtanong ka lamang.
Umandar muli ang bus at nawala unti unti sa iyong paningin ang dalagang iyon, malayo na ang iyong narating, ngunit nasa dalaga parin ang iyong isipan. Nakalimutan mo na ang iyong pananabik makauwi. Nakalimutan mo na may pangarap kang kanina mo pa inaasam-asam. Nasa dalagang iyon umiikot ngayon ang iyong isipian. Alam mong panandalian lang ngunit ano kaya kung nagtanong ka lamang?
LUNA
Bigla kang nagising. Naalimpungatan at nainis. Dal’wang oras ang ginugol mo para mapagod ang mga mata upang ika’y makatulog. Pilit mong binura ang isang linggong pag-ibig na dahilan ng iyong pagkahapo. Pinilit ang sariling hindi magisip sa kung anumang bagay na nagpapaalala sa kanya. Muli, bigla kang nainis sa lahat ng pangyayari. Dagdag problema pa tuloy kung paano ka muli makakatulog.
Umaandar ang oras at tangi mo lang magagawa ay ang maging tulala sa mga susunod na minuto. Muli mo siyang maalala, ang ngiti sa kanyang mga labi, mga panahong siya’y nahagkan at mga pagkakataong gumaan ang iyong pakiramdam sa bawat pagtagpo ng inyong mga mata. Biglang sumakit ang iyong ulo, mahirap makalimutan ang taong minsan naging dahilan ng iyong paghinga.
Madilim sa loob ng iyong kwartong napapalibutan ng kanyang mga alaala, ang mga litrato ninyong dalawa, nakangiti sa kawalan. Mga kabibeng iyong inipon sa isang bote para makuha ang matamis niyang oo Ang mabangong suklay na lagi niyang gamit. At ang librong una mong binili para sabay niyong basahin, para kayo’y makatulog at sabay ring managinip.
Malamig, nakakabingi ang malakas na patak ng ulan sa bubungan ng iyong kwarto. Tila inaagaw ang iyong atensyon sa puso mong kanina pa humihiyaw. Pero dahil malapit sa tainga ang iyong puso, naiintindihan mo ang galit na kanina pa nito binubulyaw sa iyo. Tinatanong ka niya kung bakit kailangan humantong ng ganito. Wala kang maisagot at di mo alam kung bakit.
Tumila na ang ulan at ang puso mo’y biglang tumahimik. Ang buwan ay unti unting nagbabalik sa kalangitan at dinidiligan ng liwanag ang iyong madilim na kwarto. Malamig parin sa paligid pero di ka naghanap ng kumot, andun ka parin, tulala pero nakangiti, bigla kang nakaramdam ng yakap, kumalma ka ng tuluyan at muling nakita ang kanyang maaliwalas na mukha. Sinalo muli ng iyong kama ang iyong pagod na katawan, tulirong isipan at paos na puso. Idinilat mo muli ang namumugtong mga mata at tinanaw ang buwan sa bintana. Andun siya sa kalangitan, naglalaro malapit sa buwan at hindi na sa iyong isipan.
Kahit malayo, ramdam mong nagtagpo ang inyong mga mata, nagpalitan ng ngiti at tuluyan nang namaalan sa isa’t isa. Sa isang kisap mata’y siya’y biglang naglaho, pero di ka nalungkot dahil alam mong siya’y nakatago kung saan sa iyong puso. Ang mga alaala’y naibaon mo na iyong kamalayan. Tuluyan mo nang isinara ang iyong mga mata, pero hindi ang puso. Mahal mo parin ang babaeng naglalaro sa liwanag ng buwan.
Dasal, Pakikibaka at Hapunan
Pangatlo, mithiing taglay
Pangalawa, paghingi ng tawad
At una, Pananampalatayang matibay;
Bumubuo sa isang dasal, magkataob ang dal’wang kamay
Pangatlo, pangangatwirang hawak
Pangalawa, dahilang pinaglalaban
At Una, takot sa espasyong malawak;
Resulta ay isang pakikibakang walang hanggan
Pangatlo, Agahan kasama ang maykapal
Pangalwa, kaibigang kasalo sa tirik ng araw
At Una, gabing mag-isang pinagsasaluhan ang pandesal;
Binusog ang kaluluwang uhaw
Pangatlo, ang pagbusog sa kaluluwang uhaw
Habang panahon ay lumilipas
Kahit sa gitna ng ulan, siya ay pilit na sumasayaw
Tila may kulang sa hinaharap pa’rin, sa katawan ay paalis, kumakalas
Pangalawa, pakikibakang walang hanggan
Nagtatanggol sa kaluluwang hinamak
Tiyak siya’y makakalas sa kasalan
Pakikibakang magtatanggal ng gapos at ngayo’y tangan
At Una, isang taob kamay na pagdarasal
Humihiling sa maykapal ng gabay at pag-unawa
At paglagay ng pagitan sa gitna niya at ng mga hangal
Mapagkutya, mapang-abuso at ng mga madidiwara
Pangatlo, Nabusog na ang kaluluwang sa prinsipyo’s kanina pa naghahanap
Pangalawa, nakamit niya iyon sa pakikibakang walang hanggan
At una, ay isang dasal bago siya sumuong sa laban
Bumubuo sa araw ng kaluluwang nakikipagsapalaran
Ang araw ng kaluluwang nakikipagsapalaran
Binubuo ng dasal, pakikibaka at hapunan , kasama ang prinsipyong pinanghahawakan
Na bawat gusto ay kailangan may kapalit
Isang dasal, pakikibaka at hapunan bago makamit
————————–
[revisiting some of my poems written YEARS ago]
So Till then and Godspeed 
Your Eight Deadly Sins
It started with a loose stare…
I
Fornicatio’ | Lust | Superbia
“Nice meeting you”, is that appropriate to say?
While putting on your clothes, with regret, with a fake smile and aching heart?
Are you satisfied?
Maybe yes.
Maybe not in years since the last time you felt love than that thing that gave you strength to do the deed…
Am I satisfied?
At first—but you left me hanging, left me empty.
Not all men want to enjoy a good cup of flesh but a good deprivation of blood rush, enough hunger to have a curling toe orga—then you we’re slapped by reality.
You knew from the start that we’ll end up empty and you having another tag of being shallow.
The phone rang.
I looked at you.
You want more but I think it’s enough.
I’m not only a man, but a human being…
Am I satisfied?
Not at all…
Are you Satisfied?
Your body perspires too wildly, it wants to be laid like what I did five hours ago.
But your eyes are weeping, thinking I might turn to someone you love.
II
Gula | Gluttony | Gluttire
Almost all men in the campus stalks your legs every now and then and I hate when I caught myself join the bandwagon.
I’m hypocrite if I told myself that I don’t like your gift.
You made every man’s daydream worthwhile.
Gifts from men overflows ever time you open your locker.
We both know it defeats the purpose.
You’re aware of it and enjoying those eyes you caught staring at your earthly blessings.
Unfortunately, we don’t know that you badly want us until you got a chance to lay us in bed.
You got the powers since women starts to wear pants.
You laid almost every man in the campus in different rooms, places, times and consequences. Not worrying about that thing. , Not thinking a thing.
You just want to taste everyone around. Nimble his ears and make kinky dialogues.
You stopped when it’s my turn.
You stopped fooling around but you still hunger.
What can I do? What you can’t do?
Just keep yourself feeding on me…just stay on this side of the bed…
III
Avaritia | Greed | Tristitia
The phone rang on the third time.
Expecting someone in the room to lift it up and give the damned hello
You’re half naked, staring back at me while on my birthday suit.
Seeing me in this isn’t that graphic to you anymore
I don’t wonder.. I think six months are enough.
Your eyes has no life anymore, your body doesn’t speaks to mine either.
Should look for another one…
We both know we’re not satisfied with this foolishness anymore and we’re begin to treat ourselves toys.
Looking for another one is not greedy.
And in your case,
It is fair enough
IV
Socordia | Sloth | Acedia
Felt the same thing, also tired from breathing air.
Wishing this life to stop.
Freezing us in time.
Do nothing.
Think nothing.
Feel nothing.
That’s you being tired of this bullshit.
I felt the same way too…
But I don’t want to be like you
V
Amon | Wrath | Satan
Heavens wouldn’t allow you to be eaten by dirt.
To live you shall do.
To suffer more, to play more with your flesh that already in sore
They gave you another reason to live, it’s up to you to open your eyes and see what’s on their minds.
But you choose to open your dirty mouth and scream at the top of your lungs.
You raged.
Your body sores
Your tongue were twisted
And all you can see is the hell in front of you.
It’s too late…
VI
Invidia | Envy | Leviathan
You’re all alone
All Alone
But the truth is you made this reality out of anger.
I tried to reach you but it’s too late.
You became a loner.
A sinner.
Man Hater.
You locked yourself in a cage where everyone can see you as a dainty porcelain doll.
You turned every scream to a brushstroke of make up, covering dirty deeds of your past.
You don’t know how to stop, when to stop and why you should stop.
Jewelries don’t make you beautiful, they only put glitter on your skinny body.
Fighting with the sun.
Color pigments gravitate your true age.
Each line on your face was erased forcefully just to get another man.
Not me.
But men like me.
One thing others have.
VII
Vainglory | Vanity | Vanagloria
Nobody wants a broken doll, even it’s beautiful.
Black ink melted their way just to stay away from your eyes.
Even them don’t want to stay with you.
Nobody loves you.
You can have me.
You can’t have anyone like me either.
All you had is yourself.
Loving yourself at this moment gives you ease for a while
Resting your body for a moment.
But sewing your eyes shut permanently.
All you have now is yourself.
Alone in the dark. Dancing away your life until heaven gets tired seeing you suffering.
VII | IIX
Superbia | Pride | Hubris
They don’t allow you to win the battle.
You did your best
I know
We know
But you’re not good at it
We know
You knew all along
You just gratified with your eyebrows up high.
It’s too late to come back to me..
It’s too late to be with you
This is your end
You’re dead!
______________________________________________
(for Jeremy, Zagath , Daniel , Dante , Samuel, Xriol , Ureiqn, and to all the damned characters of this freakin’ society, may your body heat be the most meaningful earthly thing to others )
(inspired by the poem “Six Feet Under” by Allen Nool and Abigail Nadela, Circa 2004 | photos by netman of flickr.com)
Six Feet Under
Introduction : While preparing for a vacation last Friday , I found some old notes that I thought I lost long time ago. Some of them are very important to me, my notes from the first time I attempt to write, poems since high school that nobody got a chance to read, (thought) lost original manuscripts of “Journey in tune”, the untouched concepts for DTA “Inabel”, “Dalwang Dapithapon”, “Si Rizal, Bonifacio at Isay”, my “Silver-Luna” series (a bob ong novel mock up created based on my High School years) and my not so winning entry “Amherst Ureiqn” that got its way to the Neil Gaiman’s : 1st Philippine Fiction Contest by Fully Booked [well just want to pass some entries on various competitions] .
Those writings are so important to me, not only because of each letters reminds me some memories, ideas and dreams but also, they are the reason why I’m enjoying the craft (if not hobby). This made me what kind of writer I am right now, Free like the wind. I noticed that most of my works are written in Filipino. Well, like what I mentioned on my profile, I’m not comfortable and confident in expressing myself in English, however, starting to conquer thy fear wouldn’t hurt me either, so what if I would try.
Good thing to say there are times that a good teacher , an opportunity or a friend will help you achieve a certain goal, or in my case, help me go out of my borders. Abby (Abigail Nadela) and I wrote this piece almost six years ago, older than my younger brother. We wrote this on our Creative Writing subject (if my memory serves me right) facilitated by Prof. Maynes.
(Last photo with abby---during our graduation photoshoot @ ROPERS)
We we’re “forced” to write a poem (freeverse) using the words that describes the color red. kahit pilit, we enjoyed it and the collaborative work came out great. Good thing I kept it along with my old poems… the last time I read this poem was on my fouth year, while, again, cleaning my room before going to Nueva Viscaya. And then next thing happened was, i found this gem, eating dust, under my bed, alone….
Enough for the intro, Ta-dah!
SIX FEET UNDER
Brooke Looks up to the sky
As her blood flows patient againts her temper
Wearing a ribbon, red as wine
Wonder if she can be mine
But as I look straight to her eyes
There’s an inner war resembling inside
For me, it’s a warning of her strong liberation
Her inner peace and strength can’t do any fusion
Brooke looks up to the sky
reminiscing the past, experiences in prostitution
Wearing a flirthy lingerie, dancing at the midst of drunk men
Money and sex comes alarming, loud as a siren
After each tension, She comes home stressed and sore
Rememberingthe faces of those who used her
She bathe as she tries to remove a sudden memory
The remaining heat, hidden temper and provocative energy
She lasted almost three years playing with fire
and her hopes withered like a rose
To me, she badly needs love
Which she envy long to have
….Then now, Brooke was looking to the sky
Forgetting the past and ready to set fire
She asked me to give an end to her suffering
As a sudden silence came which hides something
She turned her back, headed up to the hill
gave me a sign that it’s almost her time
I painted the hot metal killer
And pulled hard the trigger
She gave me a sin as I engage myself in such violence
Now she’s six feet under with silence
After that, it gave me a chance to look up straight to the sun
Wishing I didn’t pulled the gun.
Lighthouse [part 4]
—EPILOUGE—
+++ JUNE part 2 +++
(something to write a a(BLOG)bout…)
Almost seven hours uminit ang mga pwet at nangawit ang aming mga hita sa byahe. Pero sa wakes narrating na namin ang Subic airport. Sinalubong naman kami ng isang kabarkada sa lounge malapit sa bukana ng hangar ng aming private plane.
“Mouse!!!” at kumaripas na ng pagtakbo si Chicken at niyakap si Jeremy. Mababasa mo sa kanyang mga kilay ang pagkaasiwa niya sa kanyang “petname” na sa tingin namin, ay literal na petnames.
“akala ko ba nauna ka na sa Batanes?”
“Guys, here’s Matthew, sasabay sya sa atin papuntang Batanes”
At dumating nga ang oras na nakarating kami sa Batanes, kala ko duon huling makakasama si Jeremy si Matthew, nagkamali ako.
She invited him.
(pag pinigilan mo kasi, she can use the word bitch twenty-nine times in a sentece, a walking black movie cliché)
Nakarating kami sa bahay ni Dante, at sa pagbaba naming ay sinalubong kami ng kakaibang aura. Naabutan naming ang mga katulong na nagseset-up ng kara-oke , ng mga party table at nagwawalis.
“Ma’am Ching (chicken), Ma’am Jeremy, andito po pala kayo…”
“andito rin kami”, sabi ni Adrian(Tiger)
“si sir mo?”, sabi ko, sabi ni Rooster.
—EPILOUGE—
+++ JUNE 1 +++
(totoo na ‘to pwamis)
“burn that fats, beybeh!!!”, kanchaw ni Adrian
“Leche! Mas masarap pa ‘to kesa sa Electronic Surfboard na binili ko” sagot ni Chicken,Ching habang pinagpapawisan sa pagpadyak ng pedicab. Masyadong makitid ang daan para sa aming sasakyan…
“ala na si Sir…”,sabay napalitan ang iyak ng ngiti..
“me vidoke ditto mamya…uso kasi ditto yan pagkatapos ilibing ang patay”
Wala na si Dante, nakuryente daw nang minsang kidlatan ang kanyang kwarto, habang pinaglalaruan ang electronic dictionary ng bisitang Koreano. Namatay si dante sa paraang nakakashock. Literal na nakakashock.
Minsan,kahit anong bagay ang dala natin, uso man o hindio ay di natin madadala sa kabilang buhay. Pati mga alaala ng paggamit mo nito ay di mo matatandaan. Sabi nga ng bili kong DVD ng Discovery channel sa Quiapo , di ka matatandaan ng iyong utak, dahil kasama mo itong mamatay, kasama mong mabaon pati ang iyong mga masasayang alaala. Di rin matatandaan ni Dante ang mga nabasang Harry Potter E-books na pinagbebenta ng illegal sa kanyang office. Na minsan siyang nagalit sa Methatione dahil di pumiti ang kanyang kilikili. Paano sumakit ang mata nang nakita ang 150 inch plasma TV ng Panasonic sa Trade fair. Paano napaiyak ng “First Sunday” ang machong damdamin…
Nakaakyat na kami sa burol na sinabing huling umatend ng misa si Dante, wala na sila…baka naglakad na papuntang sementeryo.
Pakiramdam ko isa ako sa mga umusbong na independent writers na kalaunan magpapablish ng damdamin este ng libro independently, di ako maka-iyak at walang gusting humagulgol. Kasabay naming sa pag-akyat ang pagbaba ng haring araw.
Ano kaya reaksyon ni Dante ngayon kung:
10. Nagkaroon ng Marimar Book 2, tapos sinerialized ang “private Practice” , sinong bida ang kanyang pipiliin?
9. Paparoonin kaya niya ang version natin ng mga musical movies? Biag ni Lam-Ang the Musical? Maganda ba pakinggan?
8. manghihinayang kaya siya pag di siya nagkaroon ng tissue mula sa Byke’ Café, Bumba Shrimp Gump at Hard Rock Café na may planong magtayo sa batanes? (wala na kasi mapagtayuan sa maynila sa kabila ng demand)
7. Na kamukha niya si Chester Bennington pagminorph ang kanyang portrait sa MYHeritage.com, na makakapagJolibee ka na sa 50 pesos at na nakalimutan niyang I-log-out ang I-mesh account niya?
6. Na dahil sa DVD combo 60X drive kaya nasira ang kanyang PC na Windows Longhorn na?
5. Na pwede ka nang magtoothbrush na walang gamit na toothpaste, na solar energy lang ang gamit? Na tinutulak ng Green peace ang Renewable energy kasi yun ang uso este maganda sa ating environment drama?
4. Na kung susumahin, umabot na sa limang tapon ang oras ng pagrender ng kanyang windows movie maker sa paggawa ng home videos na alam niyang tatawanan niya balang araw at mapagkakakitaan pag nabenta sa mga TV stations? (well nagkamil siya sa part na “balang araw”), Na Ulead na ang uso sa pag-edit ng video pati ng Underground music ng kanyang secta?
3. Mahal parin ang gasul at mamahal pa. Na pinauso ni Gloria ang week-long vacation? At di talaga totoo ang mga growth pills…(tignan mo si Gloria), na di man lang malabanan ng herbal capsule ang bilbil ni Chicken (tignan mo si Juday, me commercial nga ng Fitrum pero lagi kina doctor Calayan nagpapasalamat pag me guesting)
2. Usong Hang-out ngayon ang Manila Pen. Uso ang red na armband at di parin naalis ang itim na kilikili
at ang huli…
1. Di alam ng lahat ang matagal ko nang pagmatyag kay Jeremy na minsan mong kinantsawan na me Crush sa akin…
Ano kaya?
Ano kaya no, Dante?
Walang umiyak, bagkus namangha sa gandang ng Lighthouse na minsan naming iniwan. Lighthouse na minsan naming naging tambayan. Parolang hanggang ngayon ay naroon sa alaala ng aming pagkamusmos.
Parolang hinahanaphanap, kahit ano pa ang usong dumating. Kahit anu pang material na bagay na dadampi sa aming isipan, kahiligan at itatapon. Di tulad ng parolang ito kung saan huli kong nakausap si Dante, Nagmumukmok,nagsusulat ng blog tungkol sa pagkawala ng signal ng WeRoam sa kanyang bahay. Si Dante na kunyaring pinagpalit ang prinsipyo sa isang Macbook at mainit na kape.
Lighthouse [part 2]
+++ APRIL +++
(pamean, pamin, pahmhen, pamen, paminta)
(Virtual Insanity: Blake Lewis : 02:01:01 PM : Thursday)
STEVE: yun na yun?
DANIEL: —grunts—
STEVE: ba’t di mo siya dinala sa mga “minibreaks” dyan sa Makati?
DANIEL: —grunts—
STEVE: tawag ng Hotel ni Paris sa Shorttime, syempre, pasossy, ganoon na ang tawag ngayon sa short time.
DANIEL: pero tutungo rin sa tunay na meaning… (grunts)
STEVE: Sa whats the GP?
DANIEL: GP?
STEVE: Game Plan…
DANIEL: Great, now you’re speaking in Initials.
STEVE: Its time-saving man, its like Day-light Saving…
DANIEL: but enough time to waste just to define them…duh…
STEVE: GP!
DANIEL: Game Plan?
STEVE: Good Point!
(When the Stars go Blue: Blake Lewis : 03:32:59 PM : Thursday)
STEVE: American Idol & sucks bigtime, Di man lang Kumasa sa Grade five at you don’t know who’s Gay , Straight or taken, Di ba Big Brother?
DANIEL: —grunts—…yes bigtime…
STEVE: Si Tetet yun ah… kaway ka dali…
DANIEL: Kaway…
STEVE: She’s Hot Pre, you didn’t that part?
DANIEL: Magastos yan pre, from head to toe, You should invest something just to keep her
STEVE: Well let me see… Big Bag by Alexander Mcqueen by Louis Vuitton, Gucci Morphed Aviator Shades, Van Der Chunky Big necklaces. That’s quite a fortune man…but dude, look at her, she’s a walking art gallery, direct from Paris.
DANIEL: and Direct from your credit card. Advice Dude, mayroon nang ganyan sa Divisoria even before makarating ang mga orig niyan sa connecting flight nila sa Bangkok.
STEVE: Now that’s latest, pero pati Philip Traecy Crazy hat she’s wearing?
DANIEL: siguro hindi, si Tessa prieto lang naman ang me angas na magsuot niyan kahit sa Libing no…
STEVE: —cough badly—
DANIEL: ok ka lang bro…
STEVE: ok lang, nasamid lang ako… —cough, cough,cough—- remind me na papansinin ko mamya yang hot chick sa elevator ha…
DANIEL: where’s the chick?
STEVE: hot chick at six o’ clock man…
DANIEL: (Sabay lingon…)
(This is my now: Blake Lewis : 04:01:11 PM : Thursday)
STEVE: Like your shirt man… reminds me of 50’s though
DANIEL: thanks, I got it somewhere, Uso nanaman pala ang Stenography art na pinauso ni Ian Hamilton Finlay
STEVE: Where did you get those facts man!
DANIEL: ala lang, nahook lang ako sa designs…speaking of Designs… asan na ang Tatoo mo?
STEVE: well like the recent Republicans, im going to be a Mormon, Mormonism is in yo… bawal ang Tatoo sabi ng chick sa bible study..
DANIEL: GOOD LORD, PLEASE SPARE HIS SOUL!!!
(Somewhere only we know : Blake Lewis : 04:02:17 PM : Thursday)
STEVE: (Talking to his LG ViewTy Camera Phone… spend five minutes and turned it off)
DANIEL: —grunts—…
STEVE: Some credit card company man, they’re forcing me to pay my debts…
DANIEL: Ingat ka dyan bro… baka makulong ka
STEVE: DontchaworryPre! Edi magloan sa ibang credit card para mabayaran ang utang, that’s the trend bro…and beside, pardon is in the air.
DANIEL: tsk.tsk. kaw kasi, masyado kang nahook sa NFL , di ka makuntento sa kakapanuod sa cable, kailangan mo pa bumili ng merchandise nila.
STEVE: That’s my weakness pre. By the way, I brought a New England Patriot Golf Caddy
DANIEL: yan ka nanaman, dude.
STEVE: but its on sale…
DANIEL: how much?
STEVE: —cough badly— 9 thousand gran? Hehehe. Not bad..
DANIEL: sale ba yun? By the way, pahiram naman ng something na pwede kong mapaglibangan, I just finished Paulo Choelo’s “Veronika Decides to Die”
STEVE: sure, punta ka sa bahay, subukan nating laruin ang Nintendo Wii ko.
DANIEL: what? How about that PSP combo? Or that Nintendo Gamecube 2 and Xbox Prenium you brought a month ago.
STEVE: nakakasawa kasi dude, my fingers are too tired doing the same thing over and over again, its time to shake this booty man..
DANIEL: gross dude…that’s so gay man…
STEVE: masyado tong CHUMORVA…
DANIEL: huh?— ikaw ba yan pre?
STEVE: hehehe, I just read it , some gay magazines…you know…exploring…
DANIEL: ok…?
STEVE: so punta ka? Pick a game, there’s Kingdom under Fire: Circkle of Doom for my Xbox, Harvey Birdman:Attorney in Law for PS2 and the freakin PSP, or just contented with the Wii Zapper?
DANIEL: wala ka bang Paraparadance paradise dyan?
STEVE: meron ako…yun ba yung parang dance revo pero damay buong katawan? Maganda exercise yun dude.
DANIEL: ok…
STEVE: so expect your booty there?
DANIEL: what? (looked at Steve anxiously then raise his shirt) does this body makes me…
STEVE: sexy? …I mean intimidating?
DANIEL: (pulled his shirt back on0 gotta go…(sabay karipas ng takbo)
STEVE: that was fast…5KM isn’t bad at all (sabay tingin sa bagong Swatch yerar of the Rat watch)
Lighthouse [Part 3]
+++ JUNE part 3 +++
(Jeremy’s Motivational books are not that good at all…)
‘I would go between Nissan Rouge SUV and Audi A8 Sports car”
“ilan po ba hkayong sasakay ma’am? Pang heavy duty po ba?”
“nope, were just giving it a good smooth ride, how aboutn were eight?’
“I recommend the Chevrolet Tahoe Hybrid…and the..the…Jeep Luxury SUV”
“ill pick the Hybrid one… me color red?”
“hehehehe…good thing meron..”
its so easy to make car rental reservations through the net, unlike last year, we have to walk around batanes because naubusan kami. Good thing they have their own business link sa WebKinz.com, salamat narin at me Wifi rito sa airport, I can surf and chat the net through my PDA, installed with the new Windows Mobile 6.1…
Maayos naman ang lahat hangang sa natapakan ng isang Geek ang Prada multicoloured Art Heels ko…and were not talking ordinary shoes here…
JEREMY: Ouch! You crap!
GEEK: Sorry…I’m just trying to find…
JEREMY: Stop complaining you dick!
GEEK: (and they’re calling me dick, what’;s next? Nectar balls?)
Look! I’m just trying to find WiFi signal with this shirt…
JEREMY (confused) with that shirt?
GEEK: Yes! With this shirt, look…haven’t you heard the WiFi detector shirt…
JEREMY: I heard, and I saw the color of the LED attached to that shirt were already changing (then points at the Geek)
GEEK: Matthew by the Way..
JEREMY: Jeremy…
MATTHEW: this seat…taken?
JEREMY: Nope, you may seat, but please be careful next time, baka makasira ka pa ng mamahaling heels…
MATTHEW: Those men are’nt tired of that desgn (points at his back) Shirts with One-line statements are very common…
JEREMY: Cool though…(turned off her PDA, switched her Multicolored LED lightbulb and digging her way down inside of the Halo3 Messanger Bag. Blah.Blah.Blah, pulled a book and she start to read.)
MATTHEW: The Book of the Lasts by Ian Hamilton, from last Roman Emperor up to the last Beatles number one hit… you have a good taste, bookworm… (Sniffs and laughed)
JEREMY: Do you have a problem?
MATTHEW: Motivational books aren’t good at all, sometimes it doesn’t works…
JEREMY: Do you wish people think well of you? Don’t speak well of yourself…
MATTHEW: Great! Now you’re throwing lines from Blaise Pascal…
(Ten minutes of BookWorms Fights…throwing of lines from Ralph Waldo, Immanuel kant, Eleanor Roosevelt. Hurting each others Ego with SNAPS and intimidating each other by comparing our voice recorders, his Ultra Thin Voice recorder against my Neuros OSD Linux Media recorder. What’s the latest movie we’ve watched since January of ’08…his “in the name of King” against my “taxi of the Darkside”a nd animated “Pirates who don’t do anything: VeggieTales”. We proved that quotes from the O.C. and One Three Hill are catchy, I love New York, Lincoln Heights and The Naked Trucker and T-Bone Show are good reality shows of our time… nakilala naming ang isa’t-isa b y that fight…)
LightHouse [part 1]
cover photo for "Lighthouse", featuring some of my pals in moment of random thoughts
[last 2007, i wrote this mini novel for a college requirement. The theme is to discuss the present trends in a creative way and also give a glimpse of the future must haves. I ended up enjoying writing it. Even though i passed the manuscript, I kept in touch with the material. well, how about a little serving of the story?]
“Southbeach? That’s bullshit man!”, sabay lagok ng isang herbal capsule. “ang mahal ng punyetang gulay na yan di naman ako pumayat.”
Napatawa kami sa sinabi ni Chicken, Palibhasa ang utak ay nakadepende kung ano ang pinapalabas sa lifestyle channel, kung ano ang napapanuod ay yun din lang ang nakikita niyang solusyon sa kanyang matagal nang mamantikang problema.
“O, s’ya mahuhuli na tayo sa flight natin.”
“Let’s go guys.” Sagot naman ng isa at sabay-sabay naming niligpit an gaming mga PDA, cellphones at laptop at mahinahong iniwan ang Starbucks.
“Nga pala si Mouse?”
“Nauna na siya sa batanes para asikasuhin ang rerentahan nating kotse.”
Sa loob ng FX ay nalilkibutan kami ng nakakabinging katahimikan, na paminsan-minsa’y sinasabayan ng pabulong na himig galing sa aming mga earphones. Andyan ang maingay na “Hollywood Holiday” ng Love Me Butch na syang paulit-ulit na pinapakinggan ni Tiger gamit ang Schinzer headsets at MOTORAZR2
Si Tiger ang pinaka-techie sa aming barkada, palibhasa mayaman, kaya niyang magpalit ng portable DVD kada buwan, cellphone kada three weeks,at mag-uploaf ng bagong music kada araw. Tulad ng isang ordnaryong music lover sa panahon ngayon, malawak na rin ang kanya-kanyang music preferences ng barkada. Tulad ng pagkahilig ni Tiger sa mga foreign music. Pero di basta-basta foreign na galing amerika. Andyan ang Rockband na Love me Butch (LMB) ng Malaysia, MIZUE ng Japan hanggang kay Stefano Fucili ng Italy.
Ako naman ay kuntento na sa A capella music na laman ng HTC Touch phone ko, ang tinaguriang “i-phone Killer” ng 2008. Maririnig mo kung pa’no ang “this guys inlove with you” ng Kilyawan, “Kaleidoscope world” ng Akafellas at “Mr.Brightside” ng Harvard University Callbacks. Mahirap kung sa mahirap maghanap ng kinahiligan kong genre of music. Andyan ang pakikipagsapalaran ko sa internet gamit ang Limewire, Imeem, Multiply, esnips at pati CDbaby. Pero buti nalang nagpopost paminsan minsan ang paborito kong DJ ng mga PODcasts sa kanyang webpage. Kaya wala na akong problema sa paghahanap ng acapella version ng maiisipan ming kanta. Mula sa beatles hanggang sa the Killers, Orson o Panic at the Disco, you name it,mayroon akong acapella version niyan.
Si Chicken naman ay puro Dance o Club House Music ang iniindak ng kanyang eardrums, palibhasa she needs more exercise kaya puro pampaindak at pampawork-out ang laman ng kanyang I-phone. Inabangan pa naming talaga magpalit ng taon para lang makabli siya ng kanyang pinapangarap na original I-phone dito. Kaya sa sonbrang pagkasabik, diretso kami ng mall para magdownload ng mga music ng Daft-punk , Gyzkard at Sitti on Mix. Isinasayaw-sayaw niya rin paminsan-minsan ang mga gawa kong remixes.
By the way, isa akong turntablist. Isa sa mga hippest jobs sa metro. Pangatlo sa Social Yuppie Pyramid ng Makati, Pinangungunahan ng Advertising Gurus, Graphic Artists, kami, freelance writers at way back at the bottom, mga callcenter agents. Ako lang ang nakakaalam noon sa barkada at mahirap nang masakal ni Chicken, palibhasa tumaba sa pagpupuyat para lang kumita ng malaki.
+++ MARCH+++
(Hi 5 shout-out: Gumigiling nanaman sa ere si Beyonce, tapos susundan ng Reunion ng mga Spice Girls, Hot daw sila ngayong taon pero sa akin hindi… Mas in pa sina Maria Mena, pagbabalik nila Robyn at Lisa Loeb at ang bagong kanta ni Robbie Williams— screwed butterflies)
Halos isang taon mahigit nung huli kaming bumiyahe sabay-sabay papuntang Batanes. Naging ritwal na naming sabay sabay na bumalik doon hanggang sa napagdesisyunan ni Dante na roon tuluyang mamuhay kasama ang kanyang asawa. Naisip na naming nung una pa na papasok sa ganitong sitwasyon ang kaibigan naming iyon. Di ko alam kung dahil ba’yon sa “uso” ang makabuntis at mapikot o sadyang tinadhana na talaga sila.
Lumaking aktibista si Dante. Ang tanging matapang sa aming grupo. Pinaglalaban niya kung ano ang sa tingin niyang tama. At lalong lumaki ang mga litid nito nang nagkolehiyo sa Maynila, napasama sa mga grupo hanggang sa tuluyang nahubog ang isang mapagmatyag at mapag-isip na Dante.
Pero sa kung sa pagiging seryoso ang pag-uusapan, tyak magugulat ka dahil mas makulit pa ang taong yan kaysa kay Chicken at sa aming lahat. Katwiran niya, di dahil isa siyang tibak ay ganoon na dapat siya umasta. Minsan niya kaming pinagsabihan na ang pagiging uso ng isang bagay ay pautot lang ng mga negosyante, gusto lang nilang kumita, magpapakilala sila ng mga usong bagay na siya naman nating pipiliting iangkop sa kinasanayan nating kultura. Kikita sila habang tayo ay nagkakadarapa sa pagbili ng mga iyon.
Hindi niya maintindihan kung bakit tayo kumakagat sa mga bagong Jukebox phone ng VodaPhone eh halos parehas lang sila ng gamit ng MP3 player na minsan nating pinagkaguluhan. Nalilito siya kung bakit mahirap makuntento ang tao sa makabagong teknolohuya sa paligid niya habang ang mga magsasaka sa Davao ay kuntento na sa araro’t kalabaw na gamit sa kanyang pagsasaka. Natatawa lang ako sa pagdaing niya sa amin habang nagta-type ng mga CSS codes sa kanyang Apple Macbook Pro,nag-eedit ng profile ng kanyang multiply site. Depensa niya, minsan lang naman niyang dayain ang sarili kaya nilubos na niya, sabay inom ng four season coffee frap na nakalimutan na niyang naglalaman ng kapeng pinaglaanan niya ng dugo at pawis ng mga magsasakang minsan na niyang sinamahang magmartsa patunging Malakanyang. Biro ko nga sa aking sarili, di kaya sumusunod lang ito sa mga pauso ng ibang nuisance na aktibista?
Yung tipong magpapanggap na tibak, pinagsasama ang “social consciousness” at Fun X factor. Alam kong uso yan ngayon. Pinagpalit kasi ako ng chikas ko last month dahil sa “cool” daw magkaroon ng boyfriend na ganoon. (palibhasa pinaglihi sa Trojan Horse Virus, kung saan file kakapit-kapit. Tapos pagnasira ang utak, tyak iiwanan ka niya para maghahanap ng ibang masisirang hunky file tulad mo)
I’m sick ang tired narin na makakita ng mga pankista at aktibista. Parepareho silang puro itim ang shirt, EMO o “loose oasis” ang buhok at me mga black na eye liner. Naalala ko tuloy ang kapatid kong nagpapakada-EMO, di naman bagay, nagging sensitive siya sa kanyang feeling kala naman niya relevant yun sa paglakas ng piso at ganoon alang ang pagmukmuk niya pagfeeling down siya. Trip niya lagging madepress at itsurang depress. Nakakdepress dina ng itsura nila pagtumatalon sila sa ere sabay yugyog ng mga ulo sa mga kanta nila ATRYU, Underoath, sensefall at Alexis on Fire. Gustong gusto nila ang mga kantang iyon eh halos sigaw lang naman ang lyrics at akala mo me nota, mayroon pala. (minsan ko nakita ang kapatod kong magpraktis ng mga kanta nila, palibhasa acoustic guitar ang hawak, duon ko lang narinig ng klaro ang tono ng kanta. Uso daw ang magkabanda kaya nagkakadarapa siyang magpraktis para di itakwil ng barkada.)
Ano kaya nangyari sa mga bandang sumikat noon hangang nung nakaraang taon? Oo, alam kong wala nang matchbox 20 dahil nagpakaldo uli si Rob Thimas para sa sususnod niyang solo album, pero paano ang walang kamatayang “Push” at “Unwell”, o yung “wonderfull” ng Everclear, o yung “Mr Jones” ng Counting Crows. Ano ang nagyari sa kanila? Okay na sana ang mga bandang Orson, the Adventurer , Red Jumpsuit Apparatus at Greenday kaya lang malakas parin ang sigaw ng mga SCREAMO, scream plus EMO, edi SCREAMO. Ang bagong genre ng makabago at ng mga nagresurect na mga pankista (siguro tuwang-tuwa ngayon ang nag-imbento ng kasabihang “punks not dead!”)
Pero at one point, may nagustuhan rin ako sa kanilang mga kulto ni Pepe Smith at yun ang kanilang mga “Zeitgeist” sense of literature. It strongly depicts aural imagery ng kanialng emotions (Peque Gallaga) , Nakabasa ako minsan nang naligaw ako sa isang forum sa net.
Bakit nga ba?
Siguro.
Dahil masarap magkunwari na ginagamit ang utak
Dahil wala nang panahong mag-isip.
Dahil hindi mo ito kailangan.
Tulad ng siopao, masarap ang bawal.
Dahil wala nang iba pa at yan lang ang natira.
Dahil pagod na?
O minsan wala lang talagang maisip na sagot.
Baka rin kasi minsan di naman kailangan.
Dahil pangit tignan pagbigla akong gumulong sa lupa.
Baka kailangan mo nang kausapin ang dati mong kasama.
Kaya lang baka hindi niyo kaya.
Siguro dahil wala nang masabi sa isa’t-isa.
Bakit nga ba?
(excerpt from Girl Trouble by Alan Navarra)
Gumawa rina ko tulad noon at syempre, pinablish ko sa net…
Rooster: So did you like my poems I e-mailed you?
Tiger: Haven’t checked my mail yet (then placed emoticons)
Chicken: I forgot my password
(then typed her popular jargon) wasted kasi eh
Dragon: Maybe this Friday,
(pre sa totoo lang, gotta follow those chikas pare, don’t have time)
Dog: Don’t believe in the internet
(photobucket sucks!)
Rooster: (imageshack sucks bigtime!)
Mouse: Eyow…Check Ko Buwas, pwamis…buwas…
(its fun to be a mushmouth nowadays)
Cat: which account? Yahoo Mail!, G-Mail o Myspace?
++HuGz-n-Kizzez++: IV3_R3@D_TH3M… (hope you can read this…)
EmOtErAh_2008: they reveal so much about you, should place it to your Hi5 profile though.
Pig: Diba dapat petnames lang ang andito?
++HuGz-n-Kizzez++: kaya walang nag-PPM sa’yo eh…masyado kang nega..
Cat: —meow…. ^_^
Pig: PM?
EmO-tErAh_B@be: Private Message
++HuGz-n-Kizzez++: LOL …hahaha -.-
Pig: Hoy! At sino ka para murahin mo’ko?
Mouse: Ay tanga…
Tiger: Inum tayo –.
(at doon nagsimulang nabuwag ang clan naming sa chatroom, kawawang Pig, walang nag-PPM sa kanyang lalaki at walang member ang balak siyang karirin. Tsk.tsk. )
Still, pagkatapos mag-agree ang lahat na di nag-exist ang clan na iyon, ay nagkaroon parin kami ng contact ni ++HuGz-n-Kizzez++ a.k.a. Tetet. Nag-usap kami sa maraming bagay na sa text at chat lang naming kayang sabihin sa isa’t-isa. Nakapagtayo pa kami ng isa pang Clan.
Minsan ay naawa ang amang ko sa araw-araw kong pag-e-load kaya niregaluhan niya ako minsan ng 500 na load. At dahil sa naexcite sa kakaibang feeling na naibigay sa akin ng prepaid load at tila humiwalay ang aking kaluluwa sa aking katawan. Biglang nagflashback ang lahat ng alaala (yung katulad na katulad na nangyari ke Russel Crow nung tinamaan siya ngespada sa Gladiator…dami kang makikita noon sa mga tindang 30 in 1 na DVD sa Quiapo), naalala ko nung napagkamalan kong pamato ng piko ang “await-load” (tama?) hanggang sa huling kong cellphone na Motorola Douce and gabanna edition, na napilitan kong ihagis para lang di ako mahuli ng tunay kong GF sa tumatawag na ka-flirt ko that time… balik sa prepaid load, Tinawagan ko si Tetet, siya ang gusto kong paglaan ng 500 prepaid load ko, minsan lang ‘to no…
“tara inom tayo” sabi ko.
“sure…”
“sa MetroPhi na lang tayo magkita”
“sa condo mo nalang…ayaw mo?”
Laos na ang “palibhasa lalaki” days, din a uso ang pagkamanyak ni Joey Marquez na sasabayan ng paghampas sa kanya ng dyaryo ng cameraman. Chivalry na ang uso ngayon.
“sa MetroPhi nalang…” sabi ko
“Ok” sabay text ng smiley.
Pants o Shorts? Ok na siguro yung cargo shorts na ginamit ko kahapon.
T-shirt o Polo? Putek! Alang plantsadong white polo.
Giordano Black Polo nalang, me angst pero youthful parin.
Gel o Natural look para sa buhok? Tsk.tsk…
Pagnakagel, napakakintab ko naman sa Gabi..daig ko pa yung disco ball ng club.
Pag natural, mukha akong wasted. Layered pa naman ang gupit ko tsk,tsk,
Dilemma.
Mahirap talagang ambisyoning maging kamukha ni Brad Pitt sa Mr and Mrs Smith part 2 kung ang kahawig ko ay isa sa mga taga Jackass number three.
Nagkita nga kami doon. Nakaleave ako kaya di ako pinagpapawisan ng grabe tulad ni “the Kennedy Project”, isa sa mga porener na turntablist. Di ko nga alam kung bakit nauso ang dayo eh parepareho naman ang tunog “patok” na Jeepney rutang Sta. Mesa – Marikina.
“Oh Yeah…”
Umindak si Tetet sa Club mix ng Cosmic Girl ni Jamiraquai, beastie Boys.
Andoon lang ako sa isang tabi,nagmamasid,umiiwas mapagpawisan nang di mangamoy ang shorts. Nagpapakadalunod sa beer na paulit-ulit na nilalagok ni Bamboo sa TV.
Nakipag-indakan siya sa mga bading na mukhang chimi ah ah…mathuthunders naman. (some of a thousand lingo na natutunan ko sa pamamasyal naming ni Steve)
Matapos mapagod sa pag-indak ng apat na rounds ay umupo narin sa wakes si Tetet, tinawag ang Waiter at nag-order ng San Mig Light, ang aming social lubricant para sa aming rusty social skills.
Lumabas kami ng maingay na Bar, umupo sa gutter ng kalsada at nag-usap sa mga bagay-bagay.
Totoo bang guguho someday ang Mall of Asia, at
Bakit hangang alas diyes lang ang mga mall pag mayroon silang MID-night sale?
Neil Gaiman ba o J.K. Rowling parin? (Arnold Arre na me…sikat na xa eh…)
CatDog food ba pagkain nila CatDog? Eh ano naman sa nakalimutang Cow and Chicken? Paano na si naruto? Lalagpas pa ba siya ng kinse anyos? Anong alternative pag di nagkasya ang binili kong COSPLAY para sa susunod na fantasy convention….
Ano ang pinagkaiba ng IMAX theatre ng MOA , sa Digital Screening ng SM Block sa Digital Cinema mayroon ang Glorietta sa 4D theatre ng Enchanted Kingdom?
(siguro ‘ala, parehas silang nakakahilo tulad ng naramdaman ko nang minsang nastranded kami sa loop ng space shuttle. Kala ko “ssssteeegg…” ang ma-stagnant duon, mali pala ako, alang signal!… ipapadasal ko naman sa Quiapo ang pagtirik ng flying fiesta sa susunod na pagpunta ko doon…hehehe)
Paano kaya di magsasawa ang mga fans ng High School musical sa paulit-ulit nitong
paggamit ng mga tono?(makakyanan pa kaya naming dal’wa sa paglabas ng High School Musical 3? Eh sa Sequel kaya ng Grease o Music and Lyrics? “On the Land of Women” nalang sana, matutuwa pa ako, pede rin Hairspray” )
Marereformat ba ang paborito naming radio station tulad nang nangyari sa isa nung
nakaraang taon? Buti nalang nagkaroon siya agad ng barangay.
Paano na napadugo ni Inday ang aming mga ilong, paano niya nilampaso ang
mga one-liner jokes nila Milenyo, electric Fan, TV at iba pang appliances. Mababawi
pa ba ng pagka-mangmang ni ERAP ang kanyang trono sa txtvotes? Este txt jokes?
Lalo na ngayong puro trivias at short stories na ang usong I-chain text ngayon
pagnakaunli ang isang adik sa txt?)
9. anong mangyayari pagpinagsama sama naming ang mga BROTHERS and SISTERS ni
UGLY BETTY sa KID’s NATION? Magiging HEROES ba sila o magiging KUNG FU KIDS?
Paano na ang EUREKA ni BIONIC WOMAN? Di bale, anyan naman si HOUSE MD na
magtuturo ‘bout GREY’S ANATOMY, BONES at pati narin ang PSYCHE. Papatok kaya
ang PINOY IDOL sa syete? Paano na si MAU? Kelan puputi ang mga ULINGLING? 24
hours? O pagkaroon ng PRISON BREAK? Bakit nauso ang season season na yan?
dal’wa lang kaya season natin Ditto…
at ang huli…
10. ang tatlong oras na trapik sa Mendiola. Ang “Kkiam Experience” ni Jay Panti. Kung paano niya inaaply sa akin ang nabasang “He’s not into you” at “Its Complicated” parin ba ang status naming dal’wa sa Friendster ngayong kami na? Gusto ba naman niyang ipaalam sa buong madlang people na kami na? Kami na nga ba? O Fling lang? Tulad ng mga nakukuha ngayon sa mga Speed dates sa Glorietta. (oo tayo na…) kami. (I-flickr mo pa mga picture natin, I-blog mo pa mga karanasang ito. I-youtube mo pa mga videos natin…oo tayo na…)
“lipat tayo sa inyo?”
“sa amin?’
“oo— nga pala..”
“ano?’
“Sensation ha—wag frenzy banana…”
natahimik ako bigla. Tila andyan si Sadako sa aking tabi. Para akong si nakaupong machong lalaki na nagtutulug-tulugan sa masikip na MRT, para di Makita ang mga nakatayong chikas sa aking harapan, ayaw magpa-upo at malayo pa ang istasyon na aking babaan. Mas maganda nang manahimik… “practicality, next to Chivalry” ang drama naming mga lalaki. Ayaw ko sumunod sa uso na nakakabuntis nang bata pa. (bata pa po ako kahit sa age kong 23.)
Getting old senses back
While looking for some important papers, I discovered a gem hiding beneath my self-made bookshelf. It’s not a literal gem but a literary gem [sorry for the pun made—please accept my pat and some wink wink ] ..
One of my college notebooks covered in dust got it’s way into my nifty hands. And as I open, I rediscovered something about myself—my love in writing poems. Bad for me, I forgot about this notebook that cradles many of my compositions…many of them are quite still in my memory while others are seriously forgotten by my aging nugget.
I never thought that I was going to rediscover one of my senses that morning. As I scan those compositions, there are things I noticed. One, I love to write poems the way I define them, Two; I always write in free verse—well, in some, I tried to write in meters, but after re-read those, I think it’s not for me and Third, majority of my compos were written in Tagalog.
For now, I’m enjoying rediscovering the contents of the notebook. While in turns, I got a chance revisit my “loner-college-stude-days”.
Here’s the first poem from that notebook
“LUMIPAD, LUMAYO, LUMIPAD”
Lumipad, Lumayo, Lumipad;
Iwan ang lahat maliban sa isipan
Lumipad, lumayo, lumipad;
Upang makita mo ang di kaya makita ng mga mata
Lumayo, Tumingin, lumayo
Tanawin mo ang lahat ng naisin
Lumayo, Tumingin, Lumayo
Basagin mo ang lahat ng katanungan
Tumingin, Magpakumbaba, Tumingin
Ilibot ang mga mata sa iyong pligid
Tumingin, Magpakumbaba, Tumingin
Ihanda ang pagkatao sa makikitang galit
Magpakumbaba, Lumipad, Magpakumbaba
Ipantay ang sarili sa karamihang dukha
Magpakumbaba, Lumipad, Magpakumbaba
Ang pagtaas ng noo ay may lugar
Lumipad, Lumayo, Lumipad;
Kung sawa kana sa pagkadukha
Lumipad, Lumayo, Lumipad;
Pagaanin ang kalooban, Iwan ang problema at Lumipad..
Lumipad, Lumayo, Lumipad;
One way back
Sunday afternoon…
Afternoon seems a word that normally pictured out as a sunny hour where people devoulge in getting pretty nice shades and having those dilema of cloudy days.
But it seems this sunday afternoon, it’s not.
Raining. Traffic Jam.
Ureiqn and I just preferred to stay inside the car. Keeping ourselves dry as the rain showered our haven enormously.
It’s been a while ,these moment where I can take a gasp of my girl still rare and still agape.
suddenly, she began to be teary-eyed.
——————–
EPILOGUE:
She’s crying and still recounting tha past.
I’m still at my own, also recounting, sorting. hands on the wheel.
We’re remembering those days as couple that currently in a wrecked car, pulled by a fast-moving tow truck. We’re practically moving backwards.
One way back on a Sunday afternoon,
IN OTHER'S PERSPECTIVE