Si Daniel sa tatlong buntunghininga
Bigla kang nagising. Naalimpungatan at nainis. Dal’wang oras ang ginugol mo para mapagod ang mga mata upang ika’y makatulog. Pilit mong binura ang isang linggong pag-ibig na dahilan ng iyong pagkahapo. Pinilit ang sariling hindi magisip sa kung anumang bagay na nagpapaalala sa kanya. Muli, bigla kang nainis sa lahat ng pangyayari. Dagdag problema pa tuloy kung paano ka muli makakatulog.
Umaandar ang oras at tangi mo lang magagawa ay ang maging tulala sa mga susunod na minuto. Muli mo siyang maalala, ang ngiti sa kanyang mga labi, mga panahong siya’y nahagkan at mga pagkakataong gumaan ang iyong pakiramdam sa bawat pagtagpo ng inyong mga mata. Biglang sumakit ang iyong ulo, mahirap makalimutan ang taong minsan naging dahilan ng iyong paghinga.
Madilim sa loob ng iyong kwartong napapalibutan ng kanyang mga alaala, ang mga litrato ninyong dalawa, nakangiti sa kawalan. Mga kabibeng iyong inipon sa isang bote para makuha ang matamis niyang oo Ang mabangong suklay na lagi niyang gamit. At ang librong una mong binili para sabay niyong basahin, para kayo’y makatulog at sabay ring managinip.
Malamig, nakakabingi ang malakas na patak ng ulan sa bubungan ng iyong kwarto. Tila inaagaw ang iyong atensyon sa puso mong kanina pa humihiyaw. Pero dahil malapit sa tainga ang iyong puso, naiintindihan mo ang galit na kanina pa nito binubulyaw sa iyo. Tinatanong ka niya kung bakit kailangan humantong ng ganito. Wala kang maisagot at di mo alam kung bakit.
Tumila na ang ulan at ang puso mo’y biglang tumahimik. Ang buwan ay unti unting nagbabalik sa kalangitan at dinidiligan ng liwanag ang iyong madilim na kwarto. Malamig parin sa paligid pero di ka naghanap ng kumot, andun ka parin, tulala pero nakangiti, bigla kang nakaramdam ng yakap, kumalma ka ng tuluyan at muling nakita ang kanyang maaliwalas na mukha. Sinalo muli ng iyong kama ang iyong pagod na katawan, tulirong isipan at paos na puso. Idinilat mo muli ang namumugtong mga mata at tinanaw ang buwan sa bintana. Andun siya sa kalangitan, naglalaro malapit sa buwan at hindi na sa iyong isipan.
Kahit malayo, ramdam mong nagtagpo ang inyong mga mata, nagpalitan ng ngiti at tuluyan nang namaalan sa isa’t isa. Sa isang kisap mata’y siya’y biglang naglaho, pero di ka nalungkot dahil alam mong siya’y nakatago kung saan sa iyong puso. Ang mga alaala’y naibaon mo na iyong kamalayan. Tuluyan mo nang isinara ang iyong mga mata, pero hindi ang puso. Mahal mo parin ang babaeng naglalaro sa liwanag ng buwan.
Puyat at nangungulila.
Nililibang ang sarili upang makalimutan ang nakaraan. Nagpapawis ang paligid dahil init ng katanghalian ngunit wala kang pakialam, gusto mo ng umuwi at tuluyang managinip at lisanin ang reyalidad. Paminsan minsan ay napupukaw ng iilan ang iyong pansin. Gintong pagkakataon. Ikaw lang ang nakakaalam ng sakit ng iyong nararamdaman at ng mga mumunting pangarap ang iyong kinasasabikan.
Binibilang mo ang bawat liko ng bus ng iyong sinasakyan. Nagagalit sa bawat hinto at nangingiti sa bawat pagkaripas nito. Sabik na sabik ka na sa iyong kama upang sa panaginip ay muli syang makasama.
Muling huminto ang bus sa ika dalawampu’t pitong pagkakataon. Tumagal ito ng ilang minuto. Sumakay ang iilan at bumaba ang karamihan, nasa bandang Cubao ka na pala nang di mo namamlayan.
Umandar muli ang bus. Balik sa pagkaripas ang iyong pananabik, gayun din ang bus na iyong lulan.
Maya’t maya’y may nangalabit sa iyo, sabay abot ng sobre ng isang dalaga, ika’y nginitian at umalis. Biglang nakabalik ka sa reyalidad, naramdaman mo ang init ng araw at nagpapawis na kapaligiran. Sinundan mo ng tingin ang dalagang nag-aabot ng sobre sa mga pasahero, tulad mo, lahat sila’y may kanya kanyang katanungan sa kanilang isipan.
Tinahak ng dalaga ang maugang daan papunta sa harapan ng bus. Humarap sa inyong lahat at nagsimulang mangaral. Tangan man niya ang kanyang bibliya, di parin siya ligtas sa mga mapanuring mga mata. Kasama niya ang lakas ng loob sa pagkakataong iyon, taas noo siyang nagsalita kahit alam niyang walang gustong makinig sa kanya, na hindi siya maiintindihan ng karamihan dahil sa ingay ng syudad.
Natagpuan mo ang iyong sarili na binabasa ang bawat buka ng kanyang mga labi. Di ka nakikinig kundi namamangha. Tinitigan mo ang sobre saglit at di nag atubiling isilid ang iyong sukli. Alam mo na ang kanyang pakay ngunit di mo alam kung totoo o hindi.
Naglalakad sa gitna ng mapanghusga at walang pakialam na mga pasahero, isa-isang kinuha ang mga sobre, umaasang may laman ang mga ito. Huli ka niyang pinuntahan, inabot mo ang sobre at isang ngiti, sinuklian ka niya ng ngiti at bigla ka nyang tinabihan. Inisa isa niyang buksan ang mga sobre at inipon ang mga barya sa isang supot. Alam niyang nakatuon ang pansin mo sa kanya, tinitigan ka niya at nginitian muli. May sinasabi siya, ngunit di mo maintindihan dahil sa ingay ng paligid. Natigilan siya , tumayo at bumaba ng sasakyan.
Gusto mong magtanong pero di mo nagawa. Nanghinayang ka kung bakit di mo nabasa ang kanyang labi nang sinubukan ka niyang kausapin. Sa sandali mo syang nakatabi. Alam mo siya’y isang desenteng dalaga, malinis at wagas sa kanyang hangarin. Ngunit di ka parin sigurado, kung nagtanong ka lamang.
Umandar muli ang bus at nawala unti unti sa iyong paningin ang dalagang iyon, malayo na ang iyong narating, ngunit nasa dalaga parin ang iyong isipan. Nakalimutan mo na ang iyong pananabik makauwi. Nakalimutan mo na may pangarap kang kanina mo pa inaasam-asam. Nasa dalagang iyon umiikot ngayon ang iyong isipian. Alam mong panandalian lang ngunit ano kaya kung nagtanong ka lamang?
Makalipas ang apat na taon, pinilit kitang limutin ngunit sa panaginip parin tayo nagtatagpo, ika’y nakangiti, nangungusap ang mga mata at tila nagbabantay.
Hapo na ang puso, sumuko narin ang aking isipan.
Sa tingin ko, hahayaan na lamang kita.
Namili ako, matulog na iniisip ang trabaho o matulog nang nanabik na muli kang makita. Naawa ako sa aking sarili at pinili ang una. Pipikit lamang, nakahiga sa kadiliman, mapahinga lang ang katawan.
Apat na taon at ika’y nakalimutan. Ako’y nakakahinga ng maluwag pero tila may kulang. Matagal tagal ko na ring magbantay, mangamba bago matulog. Minahal ko na ang dilim at alam kong komportable nang makakapahinga ang aking katawan at gigising kinabukasan ng may lakas.
Akala ko nailigaw na kita sa aking isipan matapos ang apat na taon.
Minsa’y nahimlay ako at unti unting binalot ng kadiliman at lamig. Hinele nito ang hapong katawan. Ako’y napangiti sa aking nararamdaman nang biglang nagliwanag at natagpuan ang sarili sa gitna ng malawak na kagubatan.
Bigla ako nakarinig ng pamilyar na boses.
Ang iyong boses na huli kong narinig apat na taon nang nakakaraan. Alam kong ika’y aking nakalimutan ngunit bigla akong nagulat nang nagsimula akong maglakad, sumusunod sa dikta ng aking puso na ika’y hanapin.
Manipis ang hangin at madulas ang mga makikitid na daan, madamo ang kapaligiran at tila maraming nagmamasid, ngunit di ito ininda ng aking katawan, mahanap ka lamang.
Unti-unting nawala ang iyong boses ngunit unti-unti rin akong bumabalik sa aking katinuan. Natagpuan na lamang ang sarili na nawawala sa gitna ng kagubatan, gulong-gulo ang isipan at pagod ang katawan.
Kulang ang apat na taon upang ika’y kalimutan
Apat na Taon
Makalipas ang apat na taon, pinilit kitang limutin ngunit sa panaginip parin tayo nagtatagpo, ika’y nakangiti, nangungusap ang mga mata at tila nagbabantay.
Hapo na ang puso, sumuko narin ang aking isipan.
Sa tingin ko, hahayaan na lamang kita.
Namili ako, matulog na iniisip ang trabaho o matulog nang nanabik na muli kang makita. Naawa ako sa aking sarili at pinili ang una. Pipikit lamang, nakahiga sa kadiliman, mapahinga lang ang katawan.
Apat na taon at ika’y nakalimutan. Ako’y nakakahinga ng maluwag pero tila may kulang. Matagal tagal ko na ring magbantay, mangamba bago matulog. Minahal ko na ang dilim at alam kong komportable nang makakapahinga ang aking katawan at gigising kinabukasan ng may lakas.
Akala ko nailigaw na kita sa aking isipan matapos ang apat na taon.
Minsa’y nahimlay ako at unti unting binalot ng kadiliman at lamig. Hinele nito ang hapong katawan. Ako’y napangiti sa aking nararamdaman nang biglang nagliwanag at natagpuan ang sarili sa gitna ng malawak na kagubatan.
Bigla ako nakarinig ng pamilyar na boses.
Ang iyong boses na huli kong narinig apat na taon nang nakakaraan. Alam kong ika’y aking nakalimutan ngunit bigla akong nagulat nang nagsimula akong maglakad, sumusunod sa dikta ng aking puso na ika’y hanapin.
Manipis ang hangin at madulas ang mga makikitid na daan, madamo ang kapaligiran at tila maraming nagmamasid, ngunit di ito ininda ng aking katawan, mahanap ka lamang.
Unti-unting nawala ang iyong boses ngunit unti-unti rin akong bumabalik sa aking katinuan. Natagpuan na lamang ang sarili na nawawala sa gitna ng kagubatan, gulong-gulo ang isipan at pagod ang katawan.
Kulang ang apat na taon upang ika’y kalimutan
Ticket
Puyat at nangungulila.
Nililibang ang sarili upang makalimutan ang nakaraan. Nagpapawis ang paligid dahil init ng katanghalian ngunit wala kang pakialam, gusto mo ng umuwi at tuluyang managinip at lisanin ang reyalidad. Paminsan minsan ay napupukaw ng iilan ang iyong pansin. Gintong pagkakataon. Ikaw lang ang nakakaalam ng sakit ng iyong nararamdaman at ng mga mumunting pangarap ang iyong kinasasabikan.
Binibilang mo ang bawat liko ng bus ng iyong sinasakyan. Nagagalit sa bawat hinto at nangingiti sa bawat pagkaripas nito. Sabik na sabik ka na sa iyong kama upang sa panaginip ay muli syang makasama.
Muling huminto ang bus sa ika dalawampu’t pitong pagkakataon. Tumagal ito ng ilang minuto. Sumakay ang iilan at bumaba ang karamihan, nasa bandang Cubao ka na pala nang di mo namamlayan.
Umandar muli ang bus. Balik sa pagkaripas ang iyong pananabik, gayun din ang bus na iyong lulan.
Maya’t maya’y may nangalabit sa iyo, sabay abot ng sobre ng isang dalaga, ika’y nginitian at umalis. Biglang nakabalik ka sa reyalidad, naramdaman mo ang init ng araw at nagpapawis na kapaligiran. Sinundan mo ng tingin ang dalagang nag-aabot ng sobre sa mga pasahero, tulad mo, lahat sila’y may kanya kanyang katanungan sa kanilang isipan.
Tinahak ng dalaga ang maugang daan papunta sa harapan ng bus. Humarap sa inyong lahat at nagsimulang mangaral. Tangan man niya ang kanyang bibliya, di parin siya ligtas sa mga mapanuring mga mata. Kasama niya ang lakas ng loob sa pagkakataong iyon, taas noo siyang nagsalita kahit alam niyang walang gustong makinig sa kanya, na hindi siya maiintindihan ng karamihan dahil sa ingay ng syudad.
Natagpuan mo ang iyong sarili na binabasa ang bawat buka ng kanyang mga labi. Di ka nakikinig kundi namamangha. Tinitigan mo ang sobre saglit at di nag atubiling isilid ang iyong sukli. Alam mo na ang kanyang pakay ngunit di mo alam kung totoo o hindi.
Naglalakad sa gitna ng mapanghusga at walang pakialam na mga pasahero, isa-isang kinuha ang mga sobre, umaasang may laman ang mga ito. Huli ka niyang pinuntahan, inabot mo ang sobre at isang ngiti, sinuklian ka niya ng ngiti at bigla ka nyang tinabihan. Inisa isa niyang buksan ang mga sobre at inipon ang mga barya sa isang supot. Alam niyang nakatuon ang pansin mo sa kanya, tinitigan ka niya at nginitian muli. May sinasabi siya, ngunit di mo maintindihan dahil sa ingay ng paligid. Natigilan siya , tumayo at bumaba ng sasakyan.
Gusto mong magtanong pero di mo nagawa. Nanghinayang ka kung bakit di mo nabasa ang kanyang labi nang sinubukan ka niyang kausapin. Sa sandali mo syang nakatabi. Alam mo siya’y isang desenteng dalaga, malinis at wagas sa kanyang hangarin. Ngunit di ka parin sigurado, kung nagtanong ka lamang.
Umandar muli ang bus at nawala unti unti sa iyong paningin ang dalagang iyon, malayo na ang iyong narating, ngunit nasa dalaga parin ang iyong isipan. Nakalimutan mo na ang iyong pananabik makauwi. Nakalimutan mo na may pangarap kang kanina mo pa inaasam-asam. Nasa dalagang iyon umiikot ngayon ang iyong isipian. Alam mong panandalian lang ngunit ano kaya kung nagtanong ka lamang?
LUNA
Bigla kang nagising. Naalimpungatan at nainis. Dal’wang oras ang ginugol mo para mapagod ang mga mata upang ika’y makatulog. Pilit mong binura ang isang linggong pag-ibig na dahilan ng iyong pagkahapo. Pinilit ang sariling hindi magisip sa kung anumang bagay na nagpapaalala sa kanya. Muli, bigla kang nainis sa lahat ng pangyayari. Dagdag problema pa tuloy kung paano ka muli makakatulog.
Umaandar ang oras at tangi mo lang magagawa ay ang maging tulala sa mga susunod na minuto. Muli mo siyang maalala, ang ngiti sa kanyang mga labi, mga panahong siya’y nahagkan at mga pagkakataong gumaan ang iyong pakiramdam sa bawat pagtagpo ng inyong mga mata. Biglang sumakit ang iyong ulo, mahirap makalimutan ang taong minsan naging dahilan ng iyong paghinga.
Madilim sa loob ng iyong kwartong napapalibutan ng kanyang mga alaala, ang mga litrato ninyong dalawa, nakangiti sa kawalan. Mga kabibeng iyong inipon sa isang bote para makuha ang matamis niyang oo Ang mabangong suklay na lagi niyang gamit. At ang librong una mong binili para sabay niyong basahin, para kayo’y makatulog at sabay ring managinip.
Malamig, nakakabingi ang malakas na patak ng ulan sa bubungan ng iyong kwarto. Tila inaagaw ang iyong atensyon sa puso mong kanina pa humihiyaw. Pero dahil malapit sa tainga ang iyong puso, naiintindihan mo ang galit na kanina pa nito binubulyaw sa iyo. Tinatanong ka niya kung bakit kailangan humantong ng ganito. Wala kang maisagot at di mo alam kung bakit.
Tumila na ang ulan at ang puso mo’y biglang tumahimik. Ang buwan ay unti unting nagbabalik sa kalangitan at dinidiligan ng liwanag ang iyong madilim na kwarto. Malamig parin sa paligid pero di ka naghanap ng kumot, andun ka parin, tulala pero nakangiti, bigla kang nakaramdam ng yakap, kumalma ka ng tuluyan at muling nakita ang kanyang maaliwalas na mukha. Sinalo muli ng iyong kama ang iyong pagod na katawan, tulirong isipan at paos na puso. Idinilat mo muli ang namumugtong mga mata at tinanaw ang buwan sa bintana. Andun siya sa kalangitan, naglalaro malapit sa buwan at hindi na sa iyong isipan.
Kahit malayo, ramdam mong nagtagpo ang inyong mga mata, nagpalitan ng ngiti at tuluyan nang namaalan sa isa’t isa. Sa isang kisap mata’y siya’y biglang naglaho, pero di ka nalungkot dahil alam mong siya’y nakatago kung saan sa iyong puso. Ang mga alaala’y naibaon mo na iyong kamalayan. Tuluyan mo nang isinara ang iyong mga mata, pero hindi ang puso. Mahal mo parin ang babaeng naglalaro sa liwanag ng buwan.
Hoping on Ynvictus
After a long hiatus, i think it’s time to exercise some of my hobbies. It’s been months since the last time I added something to my sketch collection. I think I become too much depended on Photoshop and Illustrator, ending up with artworks in vectors. Well I miss spending hours on a single hand drawn character design, sharpening some pencil and ending up with piles of crumpled papers due to unsatisfied pencil strokes. I must admit, the more crumpled paper and hours sacrificed on a single sketch, the more I enjoy the end product. I am so proud with my sketches, they depicts some of my inner madness [or sometimes grunge ?] and good thing I was able to keep some of them, and everytime I flip my clearbook of sketches, i cant help but to stare and study each strokes I made. it’s like looking back to the decisions I made in the past.
Second of my hobby is to write Filipino Short stories. this is most rewarding than sketching and photography. It’s not only I got a chance to meet some people which mostly came from my online readers on filipinowriter.com, but it gave me a chance to know people’s various reaction on a certain scenario, it’s like studying Communication Theories and Models all over again. It is surprising when I started gaining some recognition and awards in writing short stories in my native tongue. My very first award came from THE CATALYST during my freshmen year in college. I have no idea that a story like “Ang gunita mula sa kanyang naging hukbo” will win 2nd on short story category and will change my perspective on writing stories, also it helped me shaped my own style of storytelling .
Now, I miss engaging on those activities, I have so many thoughts and ideas in my head, waiting for the day they’ll be drawn or be written. just thinking on the idea that I might forget some of those precious gems makes me frustrated and giving a hard time to sleep.
So I decided to file a leave 2 weeks ago to concentrate on a certain workshop. I also see it as an opportunity to write and draw again, time to sharpen those pencils and give life to some of the fictional characters that been locked up in my made up universe for several months.
I hope Noid and the whole Filipinowriter.com community will able to welcome me back and get some constructive reviews. for my comeback, I decided to do the full length version of my story concept ” Ynvictus”.
JEREMY : one of the character designs originally made for the theater proposal "Ynvictus"
To those who able to read “Ynvictus” story concept during the Drama and Theater days way back in college , seven, six years ago, I hope you’ll able to read the whole story of that infamous proposal.
Well that’s me hoping on “Ynvictus”
So Till then and Godspeed 
Your Eight Deadly Sins
It started with a loose stare…
I
Fornicatio’ | Lust | Superbia
“Nice meeting you”, is that appropriate to say?
While putting on your clothes, with regret, with a fake smile and aching heart?
Are you satisfied?
Maybe yes.
Maybe not in years since the last time you felt love than that thing that gave you strength to do the deed…
Am I satisfied?
At first—but you left me hanging, left me empty.
Not all men want to enjoy a good cup of flesh but a good deprivation of blood rush, enough hunger to have a curling toe orga—then you we’re slapped by reality.
You knew from the start that we’ll end up empty and you having another tag of being shallow.
The phone rang.
I looked at you.
You want more but I think it’s enough.
I’m not only a man, but a human being…
Am I satisfied?
Not at all…
Are you Satisfied?
Your body perspires too wildly, it wants to be laid like what I did five hours ago.
But your eyes are weeping, thinking I might turn to someone you love.
II
Gula | Gluttony | Gluttire
Almost all men in the campus stalks your legs every now and then and I hate when I caught myself join the bandwagon.
I’m hypocrite if I told myself that I don’t like your gift.
You made every man’s daydream worthwhile.
Gifts from men overflows ever time you open your locker.
We both know it defeats the purpose.
You’re aware of it and enjoying those eyes you caught staring at your earthly blessings.
Unfortunately, we don’t know that you badly want us until you got a chance to lay us in bed.
You got the powers since women starts to wear pants.
You laid almost every man in the campus in different rooms, places, times and consequences. Not worrying about that thing. , Not thinking a thing.
You just want to taste everyone around. Nimble his ears and make kinky dialogues.
You stopped when it’s my turn.
You stopped fooling around but you still hunger.
What can I do? What you can’t do?
Just keep yourself feeding on me…just stay on this side of the bed…
III
Avaritia | Greed | Tristitia
The phone rang on the third time.
Expecting someone in the room to lift it up and give the damned hello
You’re half naked, staring back at me while on my birthday suit.
Seeing me in this isn’t that graphic to you anymore
I don’t wonder.. I think six months are enough.
Your eyes has no life anymore, your body doesn’t speaks to mine either.
Should look for another one…
We both know we’re not satisfied with this foolishness anymore and we’re begin to treat ourselves toys.
Looking for another one is not greedy.
And in your case,
It is fair enough
IV
Socordia | Sloth | Acedia
Felt the same thing, also tired from breathing air.
Wishing this life to stop.
Freezing us in time.
Do nothing.
Think nothing.
Feel nothing.
That’s you being tired of this bullshit.
I felt the same way too…
But I don’t want to be like you
V
Amon | Wrath | Satan
Heavens wouldn’t allow you to be eaten by dirt.
To live you shall do.
To suffer more, to play more with your flesh that already in sore
They gave you another reason to live, it’s up to you to open your eyes and see what’s on their minds.
But you choose to open your dirty mouth and scream at the top of your lungs.
You raged.
Your body sores
Your tongue were twisted
And all you can see is the hell in front of you.
It’s too late…
VI
Invidia | Envy | Leviathan
You’re all alone
All Alone
But the truth is you made this reality out of anger.
I tried to reach you but it’s too late.
You became a loner.
A sinner.
Man Hater.
You locked yourself in a cage where everyone can see you as a dainty porcelain doll.
You turned every scream to a brushstroke of make up, covering dirty deeds of your past.
You don’t know how to stop, when to stop and why you should stop.
Jewelries don’t make you beautiful, they only put glitter on your skinny body.
Fighting with the sun.
Color pigments gravitate your true age.
Each line on your face was erased forcefully just to get another man.
Not me.
But men like me.
One thing others have.
VII
Vainglory | Vanity | Vanagloria
Nobody wants a broken doll, even it’s beautiful.
Black ink melted their way just to stay away from your eyes.
Even them don’t want to stay with you.
Nobody loves you.
You can have me.
You can’t have anyone like me either.
All you had is yourself.
Loving yourself at this moment gives you ease for a while
Resting your body for a moment.
But sewing your eyes shut permanently.
All you have now is yourself.
Alone in the dark. Dancing away your life until heaven gets tired seeing you suffering.
VII | IIX
Superbia | Pride | Hubris
They don’t allow you to win the battle.
You did your best
I know
We know
But you’re not good at it
We know
You knew all along
You just gratified with your eyebrows up high.
It’s too late to come back to me..
It’s too late to be with you
This is your end
You’re dead!
______________________________________________
(for Jeremy, Zagath , Daniel , Dante , Samuel, Xriol , Ureiqn, and to all the damned characters of this freakin’ society, may your body heat be the most meaningful earthly thing to others )
(inspired by the poem “Six Feet Under” by Allen Nool and Abigail Nadela, Circa 2004 | photos by netman of flickr.com)
Six Feet Under
Introduction : While preparing for a vacation last Friday , I found some old notes that I thought I lost long time ago. Some of them are very important to me, my notes from the first time I attempt to write, poems since high school that nobody got a chance to read, (thought) lost original manuscripts of “Journey in tune”, the untouched concepts for DTA “Inabel”, “Dalwang Dapithapon”, “Si Rizal, Bonifacio at Isay”, my “Silver-Luna” series (a bob ong novel mock up created based on my High School years) and my not so winning entry “Amherst Ureiqn” that got its way to the Neil Gaiman’s : 1st Philippine Fiction Contest by Fully Booked [well just want to pass some entries on various competitions] .
Those writings are so important to me, not only because of each letters reminds me some memories, ideas and dreams but also, they are the reason why I’m enjoying the craft (if not hobby). This made me what kind of writer I am right now, Free like the wind. I noticed that most of my works are written in Filipino. Well, like what I mentioned on my profile, I’m not comfortable and confident in expressing myself in English, however, starting to conquer thy fear wouldn’t hurt me either, so what if I would try.
Good thing to say there are times that a good teacher , an opportunity or a friend will help you achieve a certain goal, or in my case, help me go out of my borders. Abby (Abigail Nadela) and I wrote this piece almost six years ago, older than my younger brother. We wrote this on our Creative Writing subject (if my memory serves me right) facilitated by Prof. Maynes.
(Last photo with abby---during our graduation photoshoot @ ROPERS)
We we’re “forced” to write a poem (freeverse) using the words that describes the color red. kahit pilit, we enjoyed it and the collaborative work came out great. Good thing I kept it along with my old poems… the last time I read this poem was on my fouth year, while, again, cleaning my room before going to Nueva Viscaya. And then next thing happened was, i found this gem, eating dust, under my bed, alone….
Enough for the intro, Ta-dah!
SIX FEET UNDER
Brooke Looks up to the sky
As her blood flows patient againts her temper
Wearing a ribbon, red as wine
Wonder if she can be mine
But as I look straight to her eyes
There’s an inner war resembling inside
For me, it’s a warning of her strong liberation
Her inner peace and strength can’t do any fusion
Brooke looks up to the sky
reminiscing the past, experiences in prostitution
Wearing a flirthy lingerie, dancing at the midst of drunk men
Money and sex comes alarming, loud as a siren
After each tension, She comes home stressed and sore
Rememberingthe faces of those who used her
She bathe as she tries to remove a sudden memory
The remaining heat, hidden temper and provocative energy
She lasted almost three years playing with fire
and her hopes withered like a rose
To me, she badly needs love
Which she envy long to have
….Then now, Brooke was looking to the sky
Forgetting the past and ready to set fire
She asked me to give an end to her suffering
As a sudden silence came which hides something
She turned her back, headed up to the hill
gave me a sign that it’s almost her time
I painted the hot metal killer
And pulled hard the trigger
She gave me a sin as I engage myself in such violence
Now she’s six feet under with silence
After that, it gave me a chance to look up straight to the sun
Wishing I didn’t pulled the gun.
IN OTHER'S PERSPECTIVE