LUNA

Bigla kang nagising. Naalimpungatan at nainis. Dal’wang oras ang ginugol mo para mapagod ang mga mata upang ika’y makatulog. Pilit mong binura ang isang linggong pag-ibig na dahilan ng iyong pagkahapo. Pinilit ang sariling hindi magisip sa kung anumang bagay na nagpapaalala sa kanya. Muli, bigla kang nainis sa lahat ng pangyayari. Dagdag problema pa tuloy kung paano ka muli makakatulog.

Umaandar ang oras at tangi mo lang magagawa ay ang maging tulala sa mga susunod na minuto. Muli mo siyang maalala, ang ngiti sa kanyang mga labi, mga panahong siya’y nahagkan at mga pagkakataong gumaan ang iyong pakiramdam sa bawat pagtagpo ng inyong mga mata. Biglang sumakit ang iyong ulo, mahirap makalimutan ang taong minsan naging dahilan ng iyong paghinga.

Madilim sa loob ng iyong kwartong napapalibutan ng kanyang mga alaala, ang mga litrato ninyong dalawa, nakangiti sa kawalan. Mga kabibeng iyong inipon sa isang bote  para makuha ang matamis niyang  oo Ang mabangong  suklay na lagi niyang gamit. At ang librong una mong binili para sabay niyong basahin, para kayo’y makatulog at sabay ring managinip.

Malamig, nakakabingi ang malakas na patak ng ulan sa bubungan ng iyong kwarto. Tila inaagaw ang iyong atensyon sa puso mong kanina pa humihiyaw. Pero dahil malapit sa tainga ang iyong puso, naiintindihan mo ang galit na kanina pa nito binubulyaw sa iyo. Tinatanong ka niya kung bakit kailangan humantong ng ganito. Wala kang maisagot at di mo alam kung bakit.

Tumila na ang ulan at ang puso mo’y biglang tumahimik. Ang buwan ay unti unting nagbabalik sa kalangitan at dinidiligan ng liwanag ang iyong madilim na kwarto. Malamig parin sa paligid pero di ka naghanap ng kumot, andun ka parin, tulala pero nakangiti, bigla kang nakaramdam ng yakap, kumalma ka ng tuluyan at muling nakita ang kanyang maaliwalas na mukha. Sinalo muli ng iyong kama ang iyong pagod na katawan, tulirong isipan at paos na puso.  Idinilat mo muli ang namumugtong mga  mata at tinanaw ang buwan sa bintana. Andun siya sa kalangitan, naglalaro malapit sa buwan at hindi na sa iyong isipan.

Kahit malayo, ramdam mong nagtagpo ang inyong mga mata, nagpalitan ng ngiti at tuluyan nang namaalan sa isa’t isa. Sa isang kisap mata’y siya’y biglang naglaho, pero di ka nalungkot dahil alam mong siya’y nakatago kung saan sa iyong puso. Ang mga alaala’y naibaon mo na iyong kamalayan. Tuluyan mo nang isinara ang iyong mga mata, pero hindi ang puso. Mahal mo parin ang babaeng naglalaro sa liwanag ng buwan.


Advertisements

2 responses

  1. Pingback: LUNA | Definitely Filipino

  2. Pingback: Doodle it up :D [Part 3] « the UREIQN project

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s