THE UREIQN LITERATURES

Moving On

Our scars are token of pain that we hide inside
Everyone is scared that somebody knows
Others will notice, keep mum, afraid to ask
Just the rhythm of the songs that we’re afraid to sing
None of us are perfectly fine

Like every other day, someone will hurt you
Would you entertain the pain?
It’ll take some courage to start
take a deep breathe and push hard
Somehow its never enough, but its a start

People may come and go
Days will wither before your eyes
You can’t take back the words you wish you’d never said
Promises will break, Lovers will Lie
All you can do is let out a sigh

But you’ll surprise how quick you could forget that
and how you pass through mess you call consequences
Others will pull you down, thinking life is not fair
Shrug them off and Thank those who prayed for you
You might not notice but its just you moving on.

ureiqn-literatures

 


SA LOOB NG LIMANG KABANATA (Scenario Dos)

I

Ininda niya ang sakit ng mga tuhod malagpasan lang ang trapik sa Buendia. Mabilis niyang tinakbo ang masikip na kalsada, nakikipagkarera sa oras, makarating lang sa pinag usapang oras.

Alam niyang mahuhuli siya ng ilang minuto pero sya’y determinado.

II

Hawak ang isang basong kape, malalim ang kanyang iniisip, pansamantalang humihiwalay sa mundong ginagalawan, pinipilit sagutin ang mga tanong na gumugulo sa kanyang isipan.

Ilang senaryo na ang kanyang  ginamit, pero wala siyang nagugustuhan sa mga kinalalabasan. Siguro nga mas madali kung mangyari nalamang ang lahat sa tunay na buhay.

Matindi na ang kanyang pananabik, hindi na siya makapag-antay.

III

Dalawang minuto bago ang alas-otso ng umaga. Siya’y hingal na pero di sumusuko. Nagliwanag ang kanyang mukha ng makita niya ang sinisinta, nasa harap ng kanilang opisina, hawak ang kapeng binili para sa kanya.

Isang minuto nalang at makakausap na niya sa wakas ang babaeng gumugulo sa kanyang isipan.

Ngunit tila bumagal ang lahat. tila hindi siya makalapit sa kabila ng napakaraming hakbang. Bigla siyang pinaglaruan ng kapalaran.

IV
Abot tanaw na niya ang lalaking pinakahihintay, inaasahang masasagot na ang kanyang mga katanungan.

Hindi siya makatulog matapos silang mag-usap.

Nagkasagutan ang dalawa.

Ang tanong ng isa ay di masagot ng diretso ng huli.

Nadismaya ang nagtanong, wala siyang nakuhang sagot.

Tumahimik ang dalawa. Ilang oras silang nakaupo sa harap ng opisina, kapwa blankong nakatingin sa kalsada ng Ayala.

Natigil ang dalawa nang wala nang dumadaang sasakyan. Alas-dos na nang umaga, kailangan nang umuwi’t ipahinga ang isipan. Isipang maghapong nagtratrabaho. Oras narin para ipahinga ang kanilang mga puso.

“Ano ba tayo?”, ito ang tatlong salita na di nagpatulog sa dalaga.
Sa likod ng tatlong salita ay isang libong katanungan. Limang daang senaryo. Pero iisang kasagutan lang ang kailangang bitawan.

V

Isang tawid nalamang, makakausap na niya ang dalaga.

Tanaw ang isa’t isa.

Nangungusap ang mga mata, kapwa nanabik, kapwa naguguluhan, kapwa naghihintay ng kasagutan.

Oras na upang tumawid ng kalsada. Napangiti ang binata, gayundin ang kanyang sinta.

Ngunit mapagbiro ang tadhana.

Nanlaki ang mga mata ng dalaga. Nabitawan ang kape, napasigaw at napatakbo papunta sa kalsada. Pinigilan ito ng kanyang mga kakilala.

Lahat sa paligid ay sa isang iglap, nagising. Sa umagang iyon, hindi sila tulad ng dati.

Nagkalat sa kalsada ng Ayala ang dugo ng binata, halos di na makilala dahil sa sinapit. Isang dipa mula sa kanyang katawan ay ang sasakyang umararo sa kanya. Nakatayo sa gilid nito ang drayber, di makapaniwala, nagiisip, napapaiyak. Para sa kanya, di na siya tulad ng dati.

Wala na ang sinisinta. Naglaho kasama ang sagot sa kanyang katanungan.

Sa kabila ng nangyari, biglang nakahinga ng maluwag ang dalaga. Hindi na kailangang magisip pa. Isang libong posibleng senaryo, kakalimutan.

Uuwi syang sugatan ang puso ngunit wala nang gumugulo sa isipan.

Akala lang niya iyon. Paano kung sa gabing iyon mismo sinagot niya ang tanong ng binata.

ureiqn-literatures


Ynvictus : Prologue

Kahit mahina, nakakarindi pa rin ang bulung-bulungan. Walang paglagyan ang katahimikan sa mga oras na iyon. Makulimlim ang langit at lahat ay nagdadalamhati. Patapos na ang mga supulturero na ibaon sa lupa ang isang nilalang at ngayo’y inaayos ang lapida kung saan nakaukit ang pagkatao ng isang Pilipinong namatay dahil ka kanyang kabayanihan.

Unti-unting umalis ang mga tao sa lugar na iyon habang isa-isang nahuhulog sa lupa ang ulang kanina pa pinipigil ng langit. Kabayanihan sa tingin ng lahat, ngunit sa isang inang nawalan ng anak, ang pagdadalamhati at galit ay walang paglagyan. Oo, Bayani siya sa patingin ng kanyang mga kaibigan at guro ngunit isa sya’y isa ring anak, may kahinaan at minsan sa kanyang buhay ay sumandal at humangos sa kanyang ina .

Nanginginig na inilagay ng isang ina ang mga bulaklak na hawak nito sa bagong gawang puntod, alay sa anak na mawawalay sa kanya habambuhay. Tumingala ito sandali. Nagdasal at nagisip, ilang sandali pa’y nagkrus at pilit na ngumiti sa puntod  at di naglao’y lumisan.

Tahimik lang na pinanuod ni Inyigo ang kanyang ina na lisanin ang  kanyang puntod. Mahinahon niyang sinundan ng tingin ang babaeng kanyang pinakamamahal. At bago tuluyang mawala sa paningin ang ina, nagsimula siyang magtipak ng kanyang gitara at mag-alay ng kanta.

(itutuloy)

Base sa isang dula na aking sinulat noong college para sa aming DTA , sa awa ni Diyos, na-reject. 😀


SA LOOB NG LIMANG KABANATA

I.

“Anak ng…”

Pasigaw ng kanyang amo, dinugtungan  pa ng mura. Hindi man maintindihan ngunit bigla syang nakaramdam ng sakit. Siya’y napatahimik, napayuko at nagtago sa ilalim ng bangko.

Masama nanaman ang timpla ng amo. Gusto man niyang kulitin ngunit napangunahan siya ng takot dahil tadyak ang kanyang inabot nung minsan niya itong tabihan.Napapansin niya madalas ito umuwi nang nakasimangot, malalim ang iniisip at di kumikibo.  Nakakalimutan siyang pakainin,minsan isang beses sa isang lingo, minsan dalawang magkasunod na araw,  mas masaklap pag buong linggo. Kahit tinik ng paborito niyang GALUNGGONG, wala.

Sisitahin lang siya pag may kinakain itong KULISAP. Di niya alam kung ano ang gagawin sa amo. Pero tila mas malakas ang hinaing ng kanyang sikmura.

Gustung-gusto niya abutin ang paanan ng amo at makipaglaro ngunit mahigpit ang makapal na kadena sa kanyang leeg. Mabigat noong una ngunit wala siyang magagawa, tingin niya ito na ang kanyang kapalaran. Ang malayo sa ina’t mga kapatid, lumaki sa isang bahay na iisang tao lang ang kasama, na nakatali lang sa isang tabi sa labas ng bahay, tanaw tanaw ang bakanteng lote sa kanilang tapat. BInabantayang tutubo muli ang mga damo. Binabantayan kung kalian ito matutyo at tuluyang mamamatay. Nag aantay na balang araw ay makapaglaro doon kasama ang amo.

Kahit kailan, di niya naisip na magalit sa tuwing tatadyakan siya ng amo, bagkus, iwawagayway ang  maikling buntot  at makulit na tatalon talon, muling aasa kung makikipaglaro ang amo o masakit na sipa ang igaganti nito.

II.

Muli niyang napagbuntungan ng galit ang alaga.

Sasabog na ang kanyang utak sa dami ng iniisip, puputok naman ang puso sa mga inaalala.

Hindi siya ganoon dati, ngunit may nangyari.

Isang araw,tanghaling tapat,  sa SILID-AKLATAN, seryosong binabasa ang PANITIKANg di maintindihan. Napalinga ng kaunti at hindi inaasahang makita ang taong minsan niyang minahal,  ang taong pilit niyang binaon sa limot.

Ang babaeng unang nagpatibok ng kanyang puso. Ang una ring babaeng wumasak dito.

Si Sam, ang pag ibig na dating nakatira sa tapat ng kanyang bahay.

Biglang nagbalik  ang lahat sa kanyang ala-ala. Ang pagpapakilala at pagbigay ng ulam sa bagong kapitbahay, ang malakas na tahol ng buntis na aso nito, ang pagpaunlak na pumasok sa bahay nito. Pinuri ang LARAWANg nakasabit sa sala, biglang bumilis ang pag uusap ng kanilang mga mata. Nahantong sa mainit na halik. Sa edad na bente singko, mahirap ito maproseso, lalo na kung ito ang unang pagkakataon. Nasa kama na siya ng ibang tao nagkamalay, walang saplot at nakangiti. Tinititigan ang  natutulog na si Sam, tulad niya, nakangiti.

Naging masaya ang kapaligiran tila pinagpupunyagi ang kanyang unang halik. Ang dating matamlay na buhay ay nagkaroon na ng kulay.

Lumipas ang mga araw  at dumating ang kanyang kinatatakutan.  Kailangang mag alsa balutan ang babaeng nakatira sa tapat ng kanyang bahay. Bali-balita na pinirata siya ng isang KAGAWARAN  at hindi niya ito matanggihan. Kasabay ng mga tahol ng aso sa tapat ang pag iyak ng kanyang puso.

Ilang sandali pa, may kumatok sa kanyang pinto. Si Sam na may kargang maliit na tuta, nanginginig at nakapikit. “Para sa’yo, paki alagaan mo ha.” Nanganak daw ang kanyang aso, at di niya masasama sa paglilipat bahay ang pitong tuta. Planong iwan na lamang ang ilan at magpapaalam.

Ang kapitbahay ay tuluyan nang lumisan, wala na siyang balita simula noon.

Inalagaan ang tuta. Pinapakain, pinapaliguan at tinatali sa isang tabi.

Lumipas ang mga taon at lumaki na ang aso. Nabuwal na mga pader sa paligid ng napabayaang bahay. Nabulok na ang bubong nito at nagkaroon na ng mga damong ligaw sa paligid. Namamatay sa pagdating ng tag tuyot at mabubuhay muli pagdating ng tag-ulan.   Ngunit ang kanyang puso ay matagal nang patay, alam niyang hindi na muli titibok kalian man.

Ngunit  siya’y nagkamali.

III.

Maraming HINUHA ang nabuo.

Na hindi siya ang kanyang amo, kundi nasaniban ng isang MALIGNO?

Na may problema sa trabaho o may iniindang sakit.

Dilema na hindi siya makapagtanong sa amo gamit ang pagkahol .

Doon niya naramdaman na isa lang siyang aso. Naisapuso na niya ang kanyang kapalaran : nagkamulat siyang nakatali sa labas ng bahay, magiging taga bantay lang habambuhay. Babatiin ang paparating na amo, ‘di siya kikibuin, at mag aantay na papakainin. Mag aantay na siya papakawalan at sasamahang maglaro sa DAMUHANg kakatubo lang matapos ang ilang buwang tag-ulan.

IV.

Ilang bahay ang pagitan mula sa kinatatayuan, naririnig na niya ang kakaibang tahol ng kanyang aso. May halong lungkot at pagkabalisa. Naramdaman nito bigla ang pagsusumamo na maabot ang kung anu-man.

Di nagtagal ay nakaramdam ito ng kung anung sakit sa puso, tila may gusto kumawala, sumisigaw at tinatalo ang tahol ng kanyang aso. Di niya napansin na nakatayo na siya sa harap ng nakakandadong tarangkahan

V.

Biglang bumukas ang tarangkahan at iniluwa ang kanyang amo, naluluha siyang nilapitan at tinanggal ang kadena sa kanyang leeg.

Walang mapaglagyan ang kanyang tuwa, napatalon, napatahol at napawagayway ng buntot sa ligaya. ‘Di niya inaasahang may darating BAYANI sa araw na iyon. Bigla itong napatigil nang mapansing nakatingin lang ang amo sa kanya, nangingilid ang luha sa mga mata, tila bato, di natitinag sa kanyang pwesto.

Tinahulan niya ito at nagulat nga ito. Pinunasan ang mga luha at binuksan ang tarangkahan, tumakbo palabas  ang aso, dumiretso sa damuhang matagal na niyang inaasam na matapakan. Sinundan ito ni Dante, umupo sa damuhan at pinagmasdan ang mga SARANGGOLAng lumilipad sa kulay kahel na kalangitan, Malaya mang nakakalipad, ngunit nakatali parin sa kung saan.

Tinabihan ni Tagpi ang amo.

——WAKAS—–

Ang Maikling Kwentong ito ay ang aking lahok para sa “Bagsik ng Panitik” ng Damuhan.


Si Daniel sa tatlong buntunghininga

Bigla kang nagising. Naalimpungatan at nainis. Dal’wang oras ang ginugol mo para mapagod ang mga mata upang ika’y makatulog. Pilit mong binura ang isang linggong pag-ibig na dahilan ng iyong pagkahapo. Pinilit ang sariling hindi magisip sa kung anumang bagay na nagpapaalala sa kanya. Muli, bigla kang nainis sa lahat ng pangyayari. Dagdag problema pa tuloy kung paano ka muli makakatulog.

Umaandar ang oras at tangi mo lang magagawa ay ang maging tulala sa mga susunod na minuto. Muli mo siyang maalala, ang ngiti sa kanyang mga labi, mga panahong siya’y nahagkan at mga pagkakataong gumaan ang iyong pakiramdam sa bawat pagtagpo ng inyong mga mata. Biglang sumakit ang iyong ulo, mahirap makalimutan ang taong minsan naging dahilan ng iyong paghinga.

Madilim sa loob ng iyong kwartong napapalibutan ng kanyang mga alaala, ang mga litrato ninyong dalawa, nakangiti sa kawalan. Mga kabibeng iyong inipon sa isang bote  para makuha ang matamis niyang  oo Ang mabangong  suklay na lagi niyang gamit. At ang librong una mong binili para sabay niyong basahin, para kayo’y makatulog at sabay ring managinip.

Malamig, nakakabingi ang malakas na patak ng ulan sa bubungan ng iyong kwarto. Tila inaagaw ang iyong atensyon sa puso mong kanina pa humihiyaw. Pero dahil malapit sa tainga ang iyong puso, naiintindihan mo ang galit na kanina pa nito binubulyaw sa iyo. Tinatanong ka niya kung bakit kailangan humantong ng ganito. Wala kang maisagot at di mo alam kung bakit.

Tumila na ang ulan at ang puso mo’y biglang tumahimik. Ang buwan ay unti unting nagbabalik sa kalangitan at dinidiligan ng liwanag ang iyong madilim na kwarto. Malamig parin sa paligid pero di ka naghanap ng kumot, andun ka parin, tulala pero nakangiti, bigla kang nakaramdam ng yakap, kumalma ka ng tuluyan at muling nakita ang kanyang maaliwalas na mukha. Sinalo muli ng iyong kama ang iyong pagod na katawan, tulirong isipan at paos na puso.  Idinilat mo muli ang namumugtong mga  mata at tinanaw ang buwan sa bintana. Andun siya sa kalangitan, naglalaro malapit sa buwan at hindi na sa iyong isipan.

Kahit malayo, ramdam mong nagtagpo ang inyong mga mata, nagpalitan ng ngiti at tuluyan nang namaalan sa isa’t isa. Sa isang kisap mata’y siya’y biglang naglaho, pero di ka nalungkot dahil alam mong siya’y nakatago kung saan sa iyong puso. Ang mga alaala’y naibaon mo na iyong kamalayan. Tuluyan mo nang isinara ang iyong mga mata, pero hindi ang puso. Mahal mo parin ang babaeng naglalaro sa liwanag ng buwan.

Puyat at nangungulila.

Nililibang ang sarili upang makalimutan ang nakaraan. Nagpapawis ang paligid dahil init ng katanghalian ngunit wala kang pakialam, gusto mo ng umuwi at tuluyang managinip at lisanin ang reyalidad. Paminsan minsan ay napupukaw ng iilan ang iyong pansin. Gintong pagkakataon. Ikaw lang ang nakakaalam ng sakit ng iyong nararamdaman at ng mga mumunting pangarap ang iyong kinasasabikan.

Binibilang mo ang bawat liko ng bus ng iyong sinasakyan. Nagagalit sa bawat hinto at nangingiti sa bawat pagkaripas nito. Sabik na sabik ka na sa iyong kama upang sa panaginip ay muli syang makasama.

Muling huminto ang bus sa ika dalawampu’t pitong pagkakataon. Tumagal ito ng ilang minuto. Sumakay ang iilan at bumaba ang karamihan, nasa bandang Cubao ka na pala nang di mo namamlayan.

Umandar muli ang bus. Balik sa pagkaripas ang iyong pananabik, gayun din ang bus na iyong lulan.

Maya’t maya’y may nangalabit sa iyo, sabay abot ng sobre ng isang dalaga, ika’y nginitian at umalis. Biglang nakabalik ka sa reyalidad, naramdaman mo ang init ng araw at nagpapawis na kapaligiran. Sinundan mo ng tingin ang dalagang nag-aabot ng sobre sa mga pasahero, tulad mo, lahat sila’y may kanya kanyang katanungan sa kanilang isipan.

Tinahak ng dalaga ang maugang daan papunta sa harapan ng bus. Humarap sa inyong lahat at nagsimulang mangaral. Tangan  man niya ang kanyang bibliya, di parin siya ligtas sa mga mapanuring mga mata. Kasama niya ang lakas ng loob sa pagkakataong iyon, taas noo siyang nagsalita kahit alam niyang walang gustong makinig sa kanya, na hindi siya maiintindihan ng karamihan dahil sa ingay ng syudad.

Natagpuan mo ang iyong sarili na binabasa ang bawat buka ng kanyang mga labi. Di ka nakikinig kundi namamangha. Tinitigan mo ang sobre saglit at di nag atubiling isilid ang iyong sukli. Alam mo na ang kanyang pakay ngunit di mo alam kung totoo o hindi.

Naglalakad sa gitna ng mapanghusga at walang pakialam na mga pasahero, isa-isang kinuha ang mga sobre, umaasang may laman ang mga ito. Huli ka niyang pinuntahan, inabot mo ang sobre at isang ngiti, sinuklian ka niya ng ngiti at bigla ka nyang tinabihan. Inisa isa niyang buksan ang mga sobre at inipon ang mga barya sa isang supot. Alam niyang nakatuon ang pansin mo sa kanya, tinitigan ka niya at nginitian muli. May sinasabi siya, ngunit di mo maintindihan dahil sa ingay ng paligid. Natigilan siya , tumayo at bumaba ng sasakyan.

Gusto mong magtanong pero di mo nagawa. Nanghinayang ka kung bakit di mo nabasa ang kanyang labi nang sinubukan ka niyang kausapin. Sa sandali mo syang nakatabi. Alam mo siya’y isang desenteng dalaga, malinis at wagas sa kanyang hangarin. Ngunit  di ka parin sigurado, kung nagtanong ka lamang.

Umandar muli ang bus at nawala unti unti sa iyong paningin ang dalagang iyon, malayo na ang iyong narating, ngunit nasa dalaga parin ang iyong isipan. Nakalimutan mo na ang iyong pananabik makauwi. Nakalimutan mo na may pangarap kang kanina mo pa inaasam-asam. Nasa dalagang iyon umiikot ngayon ang iyong isipian. Alam mong panandalian lang ngunit ano kaya kung nagtanong ka lamang?

Makalipas ang apat na taon, pinilit kitang limutin ngunit sa panaginip parin tayo nagtatagpo, ika’y  nakangiti, nangungusap ang mga mata at tila nagbabantay.

Hapo na ang puso, sumuko narin ang aking isipan.

Sa tingin ko, hahayaan na lamang kita.

Namili ako, matulog na iniisip ang trabaho o matulog nang nanabik na muli kang makita. Naawa ako sa aking sarili at pinili ang una. Pipikit lamang, nakahiga sa kadiliman, mapahinga lang ang katawan.

Apat na taon at ika’y nakalimutan. Ako’y nakakahinga ng maluwag pero tila may kulang. Matagal tagal ko na ring magbantay, mangamba bago matulog. Minahal ko na ang dilim at alam kong komportable nang makakapahinga ang aking katawan at gigising kinabukasan ng may lakas.

Akala ko nailigaw na kita sa aking isipan matapos ang apat na taon.

Minsa’y nahimlay ako at unti unting binalot ng kadiliman at lamig. Hinele nito ang hapong katawan. Ako’y napangiti sa aking nararamdaman nang biglang nagliwanag at natagpuan ang sarili sa gitna ng malawak na kagubatan.

Bigla ako nakarinig ng pamilyar na boses.

Ang iyong boses na huli kong narinig apat na taon nang nakakaraan.  Alam kong ika’y aking nakalimutan ngunit bigla akong nagulat nang nagsimula akong maglakad, sumusunod sa dikta ng aking puso na ika’y hanapin.

Manipis ang hangin at madulas ang mga makikitid na daan, madamo ang kapaligiran at tila maraming nagmamasid, ngunit di ito ininda ng aking katawan, mahanap ka lamang.

Unti-unting nawala ang iyong boses ngunit unti-unti rin akong bumabalik sa aking katinuan. Natagpuan na lamang ang sarili na nawawala sa gitna ng kagubatan, gulong-gulo ang isipan at pagod ang katawan.

Kulang ang apat na taon upang ika’y kalimutan


Apat na Taon

Makalipas ang apat na taon, pinilit kitang limutin ngunit sa panaginip parin tayo nagtatagpo, ika’y  nakangiti, nangungusap ang mga mata at tila nagbabantay.

Hapo na ang puso, sumuko narin ang aking isipan.

Sa tingin ko, hahayaan na lamang kita.

Namili ako, matulog na iniisip ang trabaho o matulog nang nanabik na muli kang makita. Naawa ako sa aking sarili at pinili ang una. Pipikit lamang, nakahiga sa kadiliman, mapahinga lang ang katawan.

Apat na taon at ika’y nakalimutan. Ako’y nakakahinga ng maluwag pero tila may kulang. Matagal tagal ko na ring magbantay, mangamba bago matulog. Minahal ko na ang dilim at alam kong komportable nang makakapahinga ang aking katawan at gigising kinabukasan ng may lakas.

Akala ko nailigaw na kita sa aking isipan matapos ang apat na taon.

Minsa’y nahimlay ako at unti unting binalot ng kadiliman at lamig. Hinele nito ang hapong katawan. Ako’y napangiti sa aking nararamdaman nang biglang nagliwanag at natagpuan ang sarili sa gitna ng malawak na kagubatan.

Bigla ako nakarinig ng pamilyar na boses.

Ang iyong boses na huli kong narinig apat na taon nang nakakaraan.  Alam kong ika’y aking nakalimutan ngunit bigla akong nagulat nang nagsimula akong maglakad, sumusunod sa dikta ng aking puso na ika’y hanapin.

Manipis ang hangin at madulas ang mga makikitid na daan, madamo ang kapaligiran at tila maraming nagmamasid, ngunit di ito ininda ng aking katawan, mahanap ka lamang.

Unti-unting nawala ang iyong boses ngunit unti-unti rin akong bumabalik sa aking katinuan. Natagpuan na lamang ang sarili na nawawala sa gitna ng kagubatan, gulong-gulo ang isipan at pagod ang katawan.

Kulang ang apat na taon upang ika’y kalimutan

 


Ticket

Puyat at nangungulila.

Nililibang ang sarili upang makalimutan ang nakaraan. Nagpapawis ang paligid dahil init ng katanghalian ngunit wala kang pakialam, gusto mo ng umuwi at tuluyang managinip at lisanin ang reyalidad. Paminsan minsan ay napupukaw ng iilan ang iyong pansin. Gintong pagkakataon. Ikaw lang ang nakakaalam ng sakit ng iyong nararamdaman at ng mga mumunting pangarap ang iyong kinasasabikan.

Binibilang mo ang bawat liko ng bus ng iyong sinasakyan. Nagagalit sa bawat hinto at nangingiti sa bawat pagkaripas nito. Sabik na sabik ka na sa iyong kama upang sa panaginip ay muli syang makasama.

Muling huminto ang bus sa ika dalawampu’t pitong pagkakataon. Tumagal ito ng ilang minuto. Sumakay ang iilan at bumaba ang karamihan, nasa bandang Cubao ka na pala nang di mo namamlayan.

Umandar muli ang bus. Balik sa pagkaripas ang iyong pananabik, gayun din ang bus na iyong lulan.

Maya’t maya’y may nangalabit sa iyo, sabay abot ng sobre ng isang dalaga, ika’y nginitian at umalis. Biglang nakabalik ka sa reyalidad, naramdaman mo ang init ng araw at nagpapawis na kapaligiran. Sinundan mo ng tingin ang dalagang nag-aabot ng sobre sa mga pasahero, tulad mo, lahat sila’y may kanya kanyang katanungan sa kanilang isipan.

Tinahak ng dalaga ang maugang daan papunta sa harapan ng bus. Humarap sa inyong lahat at nagsimulang mangaral. Tangan  man niya ang kanyang bibliya, di parin siya ligtas sa mga mapanuring mga mata. Kasama niya ang lakas ng loob sa pagkakataong iyon, taas noo siyang nagsalita kahit alam niyang walang gustong makinig sa kanya, na hindi siya maiintindihan ng karamihan dahil sa ingay ng syudad.

Natagpuan mo ang iyong sarili na binabasa ang bawat buka ng kanyang mga labi. Di ka nakikinig kundi namamangha. Tinitigan mo ang sobre saglit at di nag atubiling isilid ang iyong sukli. Alam mo na ang kanyang pakay ngunit di mo alam kung totoo o hindi.

Naglalakad sa gitna ng mapanghusga at walang pakialam na mga pasahero, isa-isang kinuha ang mga sobre, umaasang may laman ang mga ito. Huli ka niyang pinuntahan, inabot mo ang sobre at isang ngiti, sinuklian ka niya ng ngiti at bigla ka nyang tinabihan. Inisa isa niyang buksan ang mga sobre at inipon ang mga barya sa isang supot. Alam niyang nakatuon ang pansin mo sa kanya, tinitigan ka niya at nginitian muli. May sinasabi siya, ngunit di mo maintindihan dahil sa ingay ng paligid. Natigilan siya , tumayo at bumaba ng sasakyan.

Gusto mong magtanong pero di mo nagawa. Nanghinayang ka kung bakit di mo nabasa ang kanyang labi nang sinubukan ka niyang kausapin. Sa sandali mo syang nakatabi. Alam mo siya’y isang desenteng dalaga, malinis at wagas sa kanyang hangarin. Ngunit  di ka parin sigurado, kung nagtanong ka lamang.

Umandar muli ang bus at nawala unti unti sa iyong paningin ang dalagang iyon, malayo na ang iyong narating, ngunit nasa dalaga parin ang iyong isipan. Nakalimutan mo na ang iyong pananabik makauwi. Nakalimutan mo na may pangarap kang kanina mo pa inaasam-asam. Nasa dalagang iyon umiikot ngayon ang iyong isipian. Alam mong panandalian lang ngunit ano kaya kung nagtanong ka lamang?