Posts tagged “GRUNTS

Moving On

Our scars are token of pain that we hide inside
Everyone is scared that somebody knows
Others will notice, keep mum, afraid to ask
Just the rhythm of the songs that we’re afraid to sing
None of us are perfectly fine

Like every other day, someone will hurt you
Would you entertain the pain?
It’ll take some courage to start
take a deep breathe and push hard
Somehow its never enough, but its a start

People may come and go
Days will wither before your eyes
You can’t take back the words you wish you’d never said
Promises will break, Lovers will Lie
All you can do is let out a sigh

But you’ll surprise how quick you could forget that
and how you pass through mess you call consequences
Others will pull you down, thinking life is not fair
Shrug them off and Thank those who prayed for you
You might not notice but its just you moving on.

ureiqn-literatures

 

Advertisements

SA LOOB NG LIMANG KABANATA (Scenario Dos)

I

Ininda niya ang sakit ng mga tuhod malagpasan lang ang trapik sa Buendia. Mabilis niyang tinakbo ang masikip na kalsada, nakikipagkarera sa oras, makarating lang sa pinag usapang oras.

Alam niyang mahuhuli siya ng ilang minuto pero sya’y determinado.

II

Hawak ang isang basong kape, malalim ang kanyang iniisip, pansamantalang humihiwalay sa mundong ginagalawan, pinipilit sagutin ang mga tanong na gumugulo sa kanyang isipan.

Ilang senaryo na ang kanyang  ginamit, pero wala siyang nagugustuhan sa mga kinalalabasan. Siguro nga mas madali kung mangyari nalamang ang lahat sa tunay na buhay.

Matindi na ang kanyang pananabik, hindi na siya makapag-antay.

III

Dalawang minuto bago ang alas-otso ng umaga. Siya’y hingal na pero di sumusuko. Nagliwanag ang kanyang mukha ng makita niya ang sinisinta, nasa harap ng kanilang opisina, hawak ang kapeng binili para sa kanya.

Isang minuto nalang at makakausap na niya sa wakas ang babaeng gumugulo sa kanyang isipan.

Ngunit tila bumagal ang lahat. tila hindi siya makalapit sa kabila ng napakaraming hakbang. Bigla siyang pinaglaruan ng kapalaran.

IV
Abot tanaw na niya ang lalaking pinakahihintay, inaasahang masasagot na ang kanyang mga katanungan.

Hindi siya makatulog matapos silang mag-usap.

Nagkasagutan ang dalawa.

Ang tanong ng isa ay di masagot ng diretso ng huli.

Nadismaya ang nagtanong, wala siyang nakuhang sagot.

Tumahimik ang dalawa. Ilang oras silang nakaupo sa harap ng opisina, kapwa blankong nakatingin sa kalsada ng Ayala.

Natigil ang dalawa nang wala nang dumadaang sasakyan. Alas-dos na nang umaga, kailangan nang umuwi’t ipahinga ang isipan. Isipang maghapong nagtratrabaho. Oras narin para ipahinga ang kanilang mga puso.

“Ano ba tayo?”, ito ang tatlong salita na di nagpatulog sa dalaga.
Sa likod ng tatlong salita ay isang libong katanungan. Limang daang senaryo. Pero iisang kasagutan lang ang kailangang bitawan.

V

Isang tawid nalamang, makakausap na niya ang dalaga.

Tanaw ang isa’t isa.

Nangungusap ang mga mata, kapwa nanabik, kapwa naguguluhan, kapwa naghihintay ng kasagutan.

Oras na upang tumawid ng kalsada. Napangiti ang binata, gayundin ang kanyang sinta.

Ngunit mapagbiro ang tadhana.

Nanlaki ang mga mata ng dalaga. Nabitawan ang kape, napasigaw at napatakbo papunta sa kalsada. Pinigilan ito ng kanyang mga kakilala.

Lahat sa paligid ay sa isang iglap, nagising. Sa umagang iyon, hindi sila tulad ng dati.

Nagkalat sa kalsada ng Ayala ang dugo ng binata, halos di na makilala dahil sa sinapit. Isang dipa mula sa kanyang katawan ay ang sasakyang umararo sa kanya. Nakatayo sa gilid nito ang drayber, di makapaniwala, nagiisip, napapaiyak. Para sa kanya, di na siya tulad ng dati.

Wala na ang sinisinta. Naglaho kasama ang sagot sa kanyang katanungan.

Sa kabila ng nangyari, biglang nakahinga ng maluwag ang dalaga. Hindi na kailangang magisip pa. Isang libong posibleng senaryo, kakalimutan.

Uuwi syang sugatan ang puso ngunit wala nang gumugulo sa isipan.

Akala lang niya iyon. Paano kung sa gabing iyon mismo sinagot niya ang tanong ng binata.

ureiqn-literatures


2012! :D

clean

2012 is a blast.

Life’s been good to me so far.  I thought I wont be able to bounce back from the curse of 2011 but I was wrong.  Wise Decisions led me to a new job, new career path, able to gain new skills and meet new friends. It may  sounds sissy  but I would like to thank everyone that contributed something in my life this 2012. Yes, this is kinda melodramatic but this is the best way I think I can thank everybody. Apologies if i gave you a hard time sometimes but I promise that I am willing to learn from my mistakes and opt not to do it again.

At age of 25, I must say that there’s still more things I haven’t crossed out from my bucket list. I’ve been busy lately on random projects,school related and personal, but I didn’t regret it since I learned so much during the process. But this 2013, I will make it more jampacked thanthis year.

Priorities on my bucket list : Learn how to play drums (Im serious about this one.), learn how to drive a car. Learn Digital Photography from the experts (no more shortcuts, more practice) learn new softwares, Back to Graduate School, more travel , (join a band? kung papalarin wahehe), start learning about housing loan etc.

Resolutions? Less Drinking, More Writing. Right amount of partying, more exercise. Spend wisely. Less Procrastination.  More secrets. Learn how to play a devil’s advocate. Learn how to say NO. More artworks. More blog entries. More Practice on writing, photography, editing and other interests. Lastly, learn to stick to these resolutions

Well, that’s for now guys.

Till then and Happy New Year! Cheers!

amherst ureiqn


AERODYNAMICS

Mainit ngayon pero mayroong lugar sa Bulacan na laging mahangin. Nakakafrustrate tuloy doon lumipat at doon na tumira. Minsan, naiingit ako sa nanay ko dahil marunong siya sumipol, nagtatawag ng hangin pag siya’y naiinitan,  at sa di maipaliwanag na dahilan, darating ang malamig na bugso ng hangin, panandaliang pinapawi ang init at at napapangiti ang mga daanan nito.

Salamat sa hangin, di man nakikita ng lahat, pinapaaalahanan nito ang tao na tumigil sandali at huminga

salamat muli kina Abby at Val 2.0 sa tulong nila sa project na ito 😀


Vinz Louie Strikes Again [1]

Just got home from work.

Tired.

Excited to catch some sleep when I noticed something written on my workdesk.

I don’t know if I’ll get mad that there’s some random “graffiti” on my desk or be glad to see my youngest brother’s handwriting. I must admit, his handwriting improved a lot compared the last time I saw him write his assignments. At the age of five, I think it is quite an achievement.

Beside it is his medal. I just realized that today is his graduation day (or according to his teacher Girlie : “Moving Up Ceremony”). what a nice surprise from a 5 year old naughty kid. Another achiever like his older brother Larry, who passed the board exam for Mechanical Engineers. Dalawa na ang Engineer Nool. hehe.

Now I wonder kung ano ang magiging propesyon ni louie in the future? hmmm 😀

I also wonder kung paano matatanggal ‘to? Red permanent marker pa naman gamit nya dito T.T

So that’s for now guys.

So Till Then and Godbless 😀


Backlogged T.T

Yes! summer is here!

it means, no more classes. Saturdays are mine again. Don’t get me wrong. Taking masters is fun but i miss hanging out here in my pad, sketching, writing and  waiting for my pals to drop by.

Oh well. I have so many things to tell you but still can’t write about them because I have to wait till next week (and because of this Stupid connection. thanks a lot Smart bro or should i say, Dumb bro!)

Several new addition to my growing library like this one “The Adventures of Johnny Bunko: The Last Career Guide You’ll Ever Need” Graphic Novel by Daniel Pink and TOKYOPOP’s Rob Ten Pas which I finished reading, before buying. 😀

MV Fuji Maru Experience as part of the press  during the 38th SSEAYP Ship for  Southeast Asian Youth Program from Japan.

Hullabaloos while doing my thesis on Cross Cultural Communication entitled “Communication patterns of the Relocated Urban Poor Students  and
San Jose del Monte Bulacan students and faculty and how these
affect the students’ academic performances.” (isa lang masasabi ko..nakakagigil XD)

Our documentary about the impending water scarcity in Metro manila by 2015 entitled “DALOY”, it took group almost 2 sems (and our jobs) to finish this thing. Pero worth naman. CMMA here we come! 😀

Surprise visit sa dating office.  Nice to see my research colleagues again. well, nasurprise din ako to see some of my artworks framed and hanging in a well lit gallery. those artworks are for the Anti Drug Courier campaign of Philippine Information Agency and PDEA. the exhibit started Feb 1, PIA’s 25th anniversary. PNOY was there (and grace Lee too hehe) to grace the event. Those artworks and some infographics I created for the campaign are included on the entry sent by the company to the 47th Anvil Awards (Oscars of Public relations). And yes, we won a Merit Award for the category – Public Relations Program on a Sustained Basis. Sayang, walang photo op with the trophy.

Also they gave me a copy of the published 113th Philippine Independence day Commemorative book which I worked and billed as a researcher.  Second time my name was published in a book 😀

Photos from ToyCon 2011.2 months before Komikon 2012 then Toycon 2012 one month after 😀 countdowns. (must have new dslr by then)
ehem ehem…
Sessions with Abby and Val 2.0, my second attempt to incorporate graphics to my shots, it;s been a while since the last time i tried the approach i used in PUP Photohike Doodle project, still can’t upload albums in my facebook due to incompetent internet connections, again thanks Smartbro. para kang cinderella, May curfew XD
hmmm. hope I could write again…soon 😀

So that’s for now guys.

So Till Then and Godbless

Si Daniel sa tatlong buntunghininga

Bigla kang nagising. Naalimpungatan at nainis. Dal’wang oras ang ginugol mo para mapagod ang mga mata upang ika’y makatulog. Pilit mong binura ang isang linggong pag-ibig na dahilan ng iyong pagkahapo. Pinilit ang sariling hindi magisip sa kung anumang bagay na nagpapaalala sa kanya. Muli, bigla kang nainis sa lahat ng pangyayari. Dagdag problema pa tuloy kung paano ka muli makakatulog.

Umaandar ang oras at tangi mo lang magagawa ay ang maging tulala sa mga susunod na minuto. Muli mo siyang maalala, ang ngiti sa kanyang mga labi, mga panahong siya’y nahagkan at mga pagkakataong gumaan ang iyong pakiramdam sa bawat pagtagpo ng inyong mga mata. Biglang sumakit ang iyong ulo, mahirap makalimutan ang taong minsan naging dahilan ng iyong paghinga.

Madilim sa loob ng iyong kwartong napapalibutan ng kanyang mga alaala, ang mga litrato ninyong dalawa, nakangiti sa kawalan. Mga kabibeng iyong inipon sa isang bote  para makuha ang matamis niyang  oo Ang mabangong  suklay na lagi niyang gamit. At ang librong una mong binili para sabay niyong basahin, para kayo’y makatulog at sabay ring managinip.

Malamig, nakakabingi ang malakas na patak ng ulan sa bubungan ng iyong kwarto. Tila inaagaw ang iyong atensyon sa puso mong kanina pa humihiyaw. Pero dahil malapit sa tainga ang iyong puso, naiintindihan mo ang galit na kanina pa nito binubulyaw sa iyo. Tinatanong ka niya kung bakit kailangan humantong ng ganito. Wala kang maisagot at di mo alam kung bakit.

Tumila na ang ulan at ang puso mo’y biglang tumahimik. Ang buwan ay unti unting nagbabalik sa kalangitan at dinidiligan ng liwanag ang iyong madilim na kwarto. Malamig parin sa paligid pero di ka naghanap ng kumot, andun ka parin, tulala pero nakangiti, bigla kang nakaramdam ng yakap, kumalma ka ng tuluyan at muling nakita ang kanyang maaliwalas na mukha. Sinalo muli ng iyong kama ang iyong pagod na katawan, tulirong isipan at paos na puso.  Idinilat mo muli ang namumugtong mga  mata at tinanaw ang buwan sa bintana. Andun siya sa kalangitan, naglalaro malapit sa buwan at hindi na sa iyong isipan.

Kahit malayo, ramdam mong nagtagpo ang inyong mga mata, nagpalitan ng ngiti at tuluyan nang namaalan sa isa’t isa. Sa isang kisap mata’y siya’y biglang naglaho, pero di ka nalungkot dahil alam mong siya’y nakatago kung saan sa iyong puso. Ang mga alaala’y naibaon mo na iyong kamalayan. Tuluyan mo nang isinara ang iyong mga mata, pero hindi ang puso. Mahal mo parin ang babaeng naglalaro sa liwanag ng buwan.

Puyat at nangungulila.

Nililibang ang sarili upang makalimutan ang nakaraan. Nagpapawis ang paligid dahil init ng katanghalian ngunit wala kang pakialam, gusto mo ng umuwi at tuluyang managinip at lisanin ang reyalidad. Paminsan minsan ay napupukaw ng iilan ang iyong pansin. Gintong pagkakataon. Ikaw lang ang nakakaalam ng sakit ng iyong nararamdaman at ng mga mumunting pangarap ang iyong kinasasabikan.

Binibilang mo ang bawat liko ng bus ng iyong sinasakyan. Nagagalit sa bawat hinto at nangingiti sa bawat pagkaripas nito. Sabik na sabik ka na sa iyong kama upang sa panaginip ay muli syang makasama.

Muling huminto ang bus sa ika dalawampu’t pitong pagkakataon. Tumagal ito ng ilang minuto. Sumakay ang iilan at bumaba ang karamihan, nasa bandang Cubao ka na pala nang di mo namamlayan.

Umandar muli ang bus. Balik sa pagkaripas ang iyong pananabik, gayun din ang bus na iyong lulan.

Maya’t maya’y may nangalabit sa iyo, sabay abot ng sobre ng isang dalaga, ika’y nginitian at umalis. Biglang nakabalik ka sa reyalidad, naramdaman mo ang init ng araw at nagpapawis na kapaligiran. Sinundan mo ng tingin ang dalagang nag-aabot ng sobre sa mga pasahero, tulad mo, lahat sila’y may kanya kanyang katanungan sa kanilang isipan.

Tinahak ng dalaga ang maugang daan papunta sa harapan ng bus. Humarap sa inyong lahat at nagsimulang mangaral. Tangan  man niya ang kanyang bibliya, di parin siya ligtas sa mga mapanuring mga mata. Kasama niya ang lakas ng loob sa pagkakataong iyon, taas noo siyang nagsalita kahit alam niyang walang gustong makinig sa kanya, na hindi siya maiintindihan ng karamihan dahil sa ingay ng syudad.

Natagpuan mo ang iyong sarili na binabasa ang bawat buka ng kanyang mga labi. Di ka nakikinig kundi namamangha. Tinitigan mo ang sobre saglit at di nag atubiling isilid ang iyong sukli. Alam mo na ang kanyang pakay ngunit di mo alam kung totoo o hindi.

Naglalakad sa gitna ng mapanghusga at walang pakialam na mga pasahero, isa-isang kinuha ang mga sobre, umaasang may laman ang mga ito. Huli ka niyang pinuntahan, inabot mo ang sobre at isang ngiti, sinuklian ka niya ng ngiti at bigla ka nyang tinabihan. Inisa isa niyang buksan ang mga sobre at inipon ang mga barya sa isang supot. Alam niyang nakatuon ang pansin mo sa kanya, tinitigan ka niya at nginitian muli. May sinasabi siya, ngunit di mo maintindihan dahil sa ingay ng paligid. Natigilan siya , tumayo at bumaba ng sasakyan.

Gusto mong magtanong pero di mo nagawa. Nanghinayang ka kung bakit di mo nabasa ang kanyang labi nang sinubukan ka niyang kausapin. Sa sandali mo syang nakatabi. Alam mo siya’y isang desenteng dalaga, malinis at wagas sa kanyang hangarin. Ngunit  di ka parin sigurado, kung nagtanong ka lamang.

Umandar muli ang bus at nawala unti unti sa iyong paningin ang dalagang iyon, malayo na ang iyong narating, ngunit nasa dalaga parin ang iyong isipan. Nakalimutan mo na ang iyong pananabik makauwi. Nakalimutan mo na may pangarap kang kanina mo pa inaasam-asam. Nasa dalagang iyon umiikot ngayon ang iyong isipian. Alam mong panandalian lang ngunit ano kaya kung nagtanong ka lamang?

Makalipas ang apat na taon, pinilit kitang limutin ngunit sa panaginip parin tayo nagtatagpo, ika’y  nakangiti, nangungusap ang mga mata at tila nagbabantay.

Hapo na ang puso, sumuko narin ang aking isipan.

Sa tingin ko, hahayaan na lamang kita.

Namili ako, matulog na iniisip ang trabaho o matulog nang nanabik na muli kang makita. Naawa ako sa aking sarili at pinili ang una. Pipikit lamang, nakahiga sa kadiliman, mapahinga lang ang katawan.

Apat na taon at ika’y nakalimutan. Ako’y nakakahinga ng maluwag pero tila may kulang. Matagal tagal ko na ring magbantay, mangamba bago matulog. Minahal ko na ang dilim at alam kong komportable nang makakapahinga ang aking katawan at gigising kinabukasan ng may lakas.

Akala ko nailigaw na kita sa aking isipan matapos ang apat na taon.

Minsa’y nahimlay ako at unti unting binalot ng kadiliman at lamig. Hinele nito ang hapong katawan. Ako’y napangiti sa aking nararamdaman nang biglang nagliwanag at natagpuan ang sarili sa gitna ng malawak na kagubatan.

Bigla ako nakarinig ng pamilyar na boses.

Ang iyong boses na huli kong narinig apat na taon nang nakakaraan.  Alam kong ika’y aking nakalimutan ngunit bigla akong nagulat nang nagsimula akong maglakad, sumusunod sa dikta ng aking puso na ika’y hanapin.

Manipis ang hangin at madulas ang mga makikitid na daan, madamo ang kapaligiran at tila maraming nagmamasid, ngunit di ito ininda ng aking katawan, mahanap ka lamang.

Unti-unting nawala ang iyong boses ngunit unti-unti rin akong bumabalik sa aking katinuan. Natagpuan na lamang ang sarili na nawawala sa gitna ng kagubatan, gulong-gulo ang isipan at pagod ang katawan.

Kulang ang apat na taon upang ika’y kalimutan